Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

εκτίω (1)

εκτίω τον έρωτα
σε ισόποσες δόσεις
διά βίου
ενεστώς και ανέστιος
κάτω από την επιφάνεια
εκεί όπου
το κύμα δεν μαίνεται
ένας βυθός σιωπής
ή στα παράθυρα
μη βρίσκοντας εύκολα πια
τα πειστήρια
της ύπαρξης
εκτίω
τον ερειπωμένο χρόνο
τον άνισο αγώνα
ενάντια σε κάθε πείσμα
βλέπω ήδη
πίσω απ΄το θαμπό μεσημέρι
την πορεία των φύλλων
προς την πτώση
προσωρινά
διάκεινται ευνοϊκά
οι εποχές
όλα υφίστανται
τις ίδιες διεργασίες
αγαπώ τη φθορά
το  υπόλοιπο που λιγοστεύει
τα μάτια που βουλιάζουν
στις κόγχες τους
τα νοτισμένα βότσαλα
που λαμπυρίζουνε στη δύση
εκτίω τον έρωτα
ως έρωτας ακέραιος
ακραιφνής
αμέριμνος
και μόνιμα εκκρεμής

Απόψε, φίλοι, ένα φλασμπάκ, σαν να έρχεται κατευθείαν από τα 70's των παιδικών μας αναμνήσεων.
Κακώς, θεωρείται ηλικία ανωριμότητας. Τι πιο ώριμο απ΄την αυτάρκεια της αγνής παιδικής καρδιάς;





Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα