Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

εκτίω (1)

εκτίω τον έρωτα
σε ισόποσες δόσεις
διά βίου
ενεστώς και ανέστιος
κάτω από την επιφάνεια
εκεί όπου
το κύμα δεν μαίνεται
ένας βυθός σιωπής
ή στα παράθυρα
μη βρίσκοντας εύκολα πια
τα πειστήρια
της ύπαρξης
εκτίω
τον ερειπωμένο χρόνο
τον άνισο αγώνα
ενάντια σε κάθε πείσμα
βλέπω ήδη
πίσω απ΄το θαμπό μεσημέρι
την πορεία των φύλλων
προς την πτώση
προσωρινά
διάκεινται ευνοϊκά
οι εποχές
όλα υφίστανται
τις ίδιες διεργασίες
αγαπώ τη φθορά
το  υπόλοιπο που λιγοστεύει
τα μάτια που βουλιάζουν
στις κόγχες τους
τα νοτισμένα βότσαλα
που λαμπυρίζουνε στη δύση
εκτίω τον έρωτα
ως έρωτας ακέραιος
ακραιφνής
αμέριμνος
και μόνιμα εκκρεμής

Απόψε, φίλοι, ένα φλασμπάκ, σαν να έρχεται κατευθείαν από τα 70's των παιδικών μας αναμνήσεων.
Κακώς, θεωρείται ηλικία ανωριμότητας. Τι πιο ώριμο απ΄την αυτάρκεια της αγνής παιδικής καρδιάς;







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά