Το παιδί

Το παιδί
τα μακριά μαλλάκια σου
περνώντας απέναντι
στο δρόμο
με τη διακριτική προστασία
παρήγορη σκιά
της μαμάς
δεν ωφελούν
οι συμβουλές κανέναν
αν ίσως
έκανα μια επίκληση
στον αέναο δυνάστη
το χρόνο
να μείνεις παιδί
ποια η χροία
να μεγαλώνει κανείς
να μεστώνει
ν' ανθίζει
και να μαραίνεται
σαν τα γηραλέα ζευγάρια
που δεν ξέρουν πια
γιατί πατούν στα ίδια βήματα
σπρώχνοντας τη μία μέρα
πίσω απ' την άλλη
ίδια κι απαράλλαχτα
σαν σκιάχτρα
στη βεράντα
και τοποτηρητές
της ζωής των άλλων
ποιος ο λόγος
παρεμβολές
φυτοζωούντων ζόμπι
μια οικτρή επανάληψη
έως το θάνατο
μείνε παιδί!
ούτε βήμα παραπέρα
τι θα κερδίσεις
δρασκελώντας το κατώφλι
του οικείου
του αγαπημένου
κορίτσια μου
θρηνώ ώρες ώρες
για σας
για τα όνειρα
που έμειναν όνειρα
ή κακοφορμίζοντας
ή λοξοδρομώντας
προς το αναγκαίο
το εφικτό
το πρέπον ή μη
ξέφτια
που πέφτετε
από τα κοριτσίστικα προσκεφάλια
και χνούδι παιδικό
δέρμα απαλό
σαν  πούδρα μωρουδίστικη
μισώ ό,τι παλιό
παρηκμασμένο
δεν θέλω να έχετε
τέτοια κατάληξη
μείνε παιδί!
ποιος τη χρειάζεται
την ωριμότητα
μόνο αυτό
το ανέφελο βλέμμα
μ' εμπιστοσύνη
και καλότητα
αγνές ψυχές
μακριά απ' του πόθου
και του πόνου
τ' αδράχτι
κορίτσια,
πώς λυπάμαι για σας
που τα παιδικά σας κουκλάκια
κάποτε
θ' αναπαύονται σε προθήκες
άλλοτε αμέριμνων
αναμνήσεων...