ύστερος ήλιος

Οι στιγμές
του ενδιάμεσου
κρυφές ελπίδες
αναζητώντας
το ανυπέρβλητο
να μην ξεχνάς
υπάρχω
όπου κατοικείς
εισχωρώ
σαν τη σκόνη
τον  δροσερό αέρα
κι αν μπορώ
να γίνομαι
το σεντόνι
και το σκέπασμα
ο χώρος μου
ανοικονόμητος
δεν μου ανήκει
δεν υπάρχει δικό μου
αν
μέσα στην αναμονή
ο χρόνος
μια αδιάλυτη ουσία
δεν μοιράζεται
μην προσπαθείς
να τεμαχίζεις
το πριν και το μετά
τώρα
αν μπορείς
στο πλευρό μου
ο χώρος
είναι το σημείο
να έρχεσαι
να υποδέχομαι
κι έτσι
να μπορώ
να αφαιρώ μεμιάς
όλες τις φροντίδες
για λίγο
στην ακμή του χρόνου
έτσι καλύπτεται
το ενδιάμεσο
κι όλα αρχίζουν πάλι
και κυλούν
απ' το σημείο
που αναδύονται
σαν μικρές νησίδες
που τις σκεπάζει
το νέο κύμα
κι όμως ξέρεις
πως κάτω εκεί
η ζωή προετοιμάζεται
γυμνή ν' ανέβει πάλι
και λαμπρή
στο πρώτο φως
του ύστερου ήλιου