λίγο λίγο

γλυκό μου μελισσάκι

πόσο όμορφα

με βασανίζεις

κεντάς

τρυγώντας το νέκταρ

κι όλα τα πέταλα

ανθίζουν για σένα

όλα γυρίζουν τους μίσχους των

για να είναι

στο δικό σου κύκλο

το πέρασμά σου

αφήνοντας

την απτή σου ουσία

έπειτα

τα έπιπλα

τα ρούχα

το φως κι οι σκιές

σάμπως να

ρηχαίνουν

όλα τυλίγοντας σ' ένα 

ουδέτερο νήμα

δουλειά σπίτι

αθλητικά

καλάθι με ψώνια

ανοίγω συχνά

όπως είναι ομολογημένο

τα συρτάρια μου

αναζητώντας

κάτι

από αυτή 

τη φευγαλέα

έκτη αίσθηση

μορφή

χειρονομίες

χέρια αδρά

χέρια απαλά

μικρά μου χέρια

θα γίνω

μια μικρή κλωστή

στα δάχτυλά σου

να με παίζεις

κι εκεί που δεν 

το καταλαβαίνει κανείς

στον κόρφο σου

να με κρύβεις

έτσι θα ζω ήσυχα

κι ευτυχισμένα

με τη γλυκιά οσμή 

της σάρκας σου

που λίγο λίγο

όπως μου δίνεται

το λοιπό 

πρέπει 

πίσω απ' τα μάτια μου

κάθε βραδιά

να το αυγατίζω