Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χαρούμενες θλιμμένες

Χαρούμενες θλιμμένες γιορτές
όλα κάποτε
καταλήγουν στη σωστή τους θέση
έχοντας αποσβέσει
την ανταπόδοση του χρόνου
απλώς συμβαίνει όταν
βρίσκεσαι στο κέντρο
κι αλίμονο
δεν αντιλαμβάνεσαι όλην αυτή
τη διεργασία
την απίστευτη δίνη
των πραγμάτων
που ωθούν προς το ένα
αναπάντεχα
το μοναδικό αποτέλεσμα
απλώς
ζεις το σενάριο
και στο σενάριο
γράφεις το σενάριο
όντας ήρωας και συγγραφέας
μέρες γιορτής
χαρούμενες θλιμμένες
πώς γίνεται
γίνεται
τα κομμάτια όλα
ενώνονται
δεν μπορεί διαφορετικά
κι έτσι οι γιορτές
περνάνε
κι έτσι η διάρκεια
είναι μια αντανάκλαση
σαν να βουτάς μέσα σου
στο πηγάδι που σκάβεις
λίγο λίγο
μια ζωή
η μνήμη
είναι η μόνη ζωή
και το απτό
του έρωτα άγγιγμα
είναι η μόνη
χαραμάδα που ανοίγει
μεταξύ αρχής και τέλους
γι΄αυτό τραγουδάμε
χαρούμενα θλιμμένα
στις γιορτές
γιορτάζουμε και πενθούμε
και στο ενδιάμεσο
χανόμαστε στον έρωτα














Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα