Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

δάχτυλα

γυναίκα στο νερό
με τις θηλές σου
να τρυπούν εκκωφαντικά
το λαμπρό φως
του μεσημεριού
κύμα το κύμα
έρχομαι
όλο και πιο κοντά σου
κλείνοντας
στον κύκλο
της αγάπης
όλη τη βαθύτερη
επιθυμία
γιατί δεν είναι μόνο
μια στιγμιαία
έκλαμψη
ή μια βουτιά
στο μέσα υπέροχο
κάνουμε έναν
δικό μας κόσμο
φτιαγμένο από
έρωτα
και αρμυρό νερό
άνοιξε τα χέρια σου
αγκαλιάζοντας
όλη τη θάλασσα
σε μια δρασκελιά
σαν τον εξερευνητή
ακολουθώ πιστά
τις φυσαλίδες
κι εμπνέομαι
στη ρότα σου
λίγο ακόμα
λίγο ανέμελο καλοκαίρι
ζητούσα
κι εσύ με χόρταινες
πλουσιοπάροχα
σε καιρούς μίζερους
πώς γίνεται κανείς
να τα έχει όλα
πόσο φοβάμαι
μη θυμώσουν οι θεοί
κι οι δαίμονες
από την τόση χαρά
που αβίαστα ρέει
απ' τα μουλιασμένα μου δάχτυλα

Με τον μαυλιστικά λικνιστικό ήχο ενός απ΄τους jazz masters της  Blue Note...






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα