Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

δάχτυλα

γυναίκα στο νερό
με τις θηλές σου
να τρυπούν εκκωφαντικά
το λαμπρό φως
του μεσημεριού
κύμα το κύμα
έρχομαι
όλο και πιο κοντά σου
κλείνοντας
στον κύκλο
της αγάπης
όλη τη βαθύτερη
επιθυμία
γιατί δεν είναι μόνο
μια στιγμιαία
έκλαμψη
ή μια βουτιά
στο μέσα υπέροχο
κάνουμε έναν
δικό μας κόσμο
φτιαγμένο από
έρωτα
και αρμυρό νερό
άνοιξε τα χέρια σου
αγκαλιάζοντας
όλη τη θάλασσα
σε μια δρασκελιά
σαν τον εξερευνητή
ακολουθώ πιστά
τις φυσαλίδες
κι εμπνέομαι
στη ρότα σου
λίγο ακόμα
λίγο ανέμελο καλοκαίρι
ζητούσα
κι εσύ με χόρταινες
πλουσιοπάροχα
σε καιρούς μίζερους
πώς γίνεται κανείς
να τα έχει όλα
πόσο φοβάμαι
μη θυμώσουν οι θεοί
κι οι δαίμονες
από την τόση χαρά
που αβίαστα ρέει
απ' τα μουλιασμένα μου δάχτυλα

Με τον μαυλιστικά λικνιστικό ήχο ενός απ΄τους jazz masters της  Blue Note...






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα