και πως να περάσει
η πιο μεγάλη μέρα
ανέφελα
ήσυχα
κι απατηλά
με πνοές από σύννεφο
και γλυκές αναμνήσεις
στην άκρη της γλώσσας
με κρυφές απεικονίσεις
κόκκινα μυστικά
παίζοντας στα χέρια
κομμάτια από κοχύλια
που χάιδευαν το λαιμό σου
ερευνώντας στις πτυχές
των σεντονιών
αναδιφώντας
το χθες και το αύριο
η πιο μεγάλη μέρα
ατέλειωτη
χωρίς έρμα και τέλος
ένας αέναος βρυχηθμός
στις φωνές
στη βιαστική κίνηση
ο καφές που νέρωσε
και το κορμί που ιδρώνει
ενθυμούμενο
την οσμή και την υφή σου
το ιερό σώμα
που όταν μέσα του μπαίνεις
η ψυχή που καταυγάζεται
κι όλα εκ νέου
επανακτούν
το διασκορπισμένο τους
νόημα
η πιο μεγάλη μέρα
ένας δρόμος μακρύς
χωρίς δέντρα και ίσκιο
μόνο με μια
εκτυφλωτική αντανάκλαση
από βλέμμα βαθύ
κεχριμπαρένιο
τα βήματά σου
ορίζουν
τα στίλβοντα άκρα
και με φορέματα ανάλαφρα
κάνοντας την είσοδό σου
ορμητικά
στης πιο μεγάλης μέρας
δροσερό σκαλοπάτι
που ως τ' ανεβαίνεις
αλλάζει η όψη των πραγμάτων
κι όλα αποκτούν ξανά
το μεγάλο και βαθύτερο
νόημα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου