Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το σαλιγκάρι

Είναι το σαλιγκαράκι
που μπαίνει στον κήπο σου
κρύβεται πίσω
απ' τα φυλλαράκια
να σε βλέπει 
όταν κάθεσαι στην αυλή
με τα πόδια πάνω
στο σκαμπό
να λάμπουν
τα όμορφα νύχια σου
στο φεγγαρόφωτο
το σαλιγκαράκι
έρχεται
γλιστρά απαλά
και σιγά σιγά
εκεί που δεν το περιμένεις
να το!
έχοντας διανύσει
πόση μα πόση
απόσταση
θα κάνει μια στάση
να πιει νερό
απ' τα χειλάκια σου
τα τρυφερά
κι ανεβαίνοντας
με το γνωστό
ράθυμο μα σταθερό ρυθμό του
σαν μια μικρή χαντρούλα
ή φυλαχτό
στο στήθος σου μέσα
θα φωλιάσει
έτσι, μικρό κι επίμονο
πάνω σου θα γλιστρήσει
και σαν μικρό
διαμάντι φωτεινό 
το δάκρυ του
μες το λαιμό σου
θα κυλήσει


Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει το τραγούδι; Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το γλυκερό- ράθυμο ρυθμό του σαλιγκαριού, στο οποίο θα ταίριαζε κάτι σε JJ Cale από τα παλιά
Εδώ, όμως, υπό την καθοδήγηση ενός άλλου Cale, αυτό το υπέροχο, steady δωρικό μπλουζ,  βγαλμένο απ' τη ρίζες του rhythm n blues ή ακόμα και του εξίσου δωρικού αυστηρού ρεμπέτικου κανόνα, που είναι ο ορισμός του 'καυλώνω'...Respect 4 ever υπόγειο βελούδο...





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις