Λόγος και σώμα

Αν είναι πρέπει
δεν γίνεται
τα φύλλα πες μου
γιατί δεν πέφτουν
με τον αέρα
παρά αυτή η άρρωστη
ζεστή ανάσα στον αυχένα
κι όλο τρέχω
και ποτέ δεν ξεκινώ
ποτέ δεν φτάνω
ως και εικόνα
για να σε φτάσω
ματώνοντας
γραπώνομαι επάνω
και γλιστρώ λέει
πέφτω σε μια λίμνη
σκοτεινά και αφιλόξενα
τώρα θ' αρχίσει
το φως να λιγοστεύει
φοβάμαι και τρέμω
πληγώνω άθελα
όσοι μ' αγαπούν
δεν το αντέχουνε
και το νερό δεν είναι
 ούτε κρύο
ούτε υγρό
σαν μια ταινία
ένα προφίλ
τοξικά απόβλητα
βγάζοντας από το στόμα
και που να τα ξεπλύνω
θεέ μου
ένα κλειστό σπείρωμα
κι όλο σφίγγει στο κέντρο
πονάω κι εγκυμονώ
απρόβλεπτες συνέπειες
η φθορά που είναι χρόνος
ύπουλη χρόνια ασθένεια
οι άνθρωποι βυθίζονται
στη λησμοσύνη
μη με αφήνεις
να με σκεπάσει
αυτή η ύπουλη
κραυγάζουσα σιωπή
δεν ξέρω που είμαι
δεν είναι σπίτι
υλικά απλώς γύρω μου
να βγω στο μπαλκόνι ίσως
να σε αναζητήσω περιμένοντας
με αγωνία
αύριο
αν ξημερώσει η  μέρα καθαρή
θα αναδεύομαι από πάνω
σαν την πρωινή υγρασία
που εισχωρεί
στην πιο ζεστή σου εσοχή
αχ γαλήνια εκεί
να κρυφτώ
μια φορά
και ποτέ πια
να μη βγω στον κόσμο
παρά μέσα σου ως
λόγος και σώμα