Γυναίκα που απλώνει

στο μπαλκόνι

πες μου

πότε για τελευταία φορά

σου είπε μυστικά

πως είσαι η μόνη εσύ θεά

γυναίκα

που το περίγραμμά σου

στο βραδινό το πέρασμα

αδρά αποτυπώνεις

πότε η μανία του για σένα

σε κυρίεψε

κι εσύ γυναίκα

που αδειάζεις το πλυντήριο

με τις φροντίδες της επόμενης

να σε κυκλώνουν

πώς θα σε φτάσω

να σου πω

ότι σε σένα όλα αρχίζουν

και τελειώνουν

ότι έχεις κάνει κατοχή

στην κάθε μου παρόρμηση

κι ονειροφαντασία

που είναι σαν κάθε βράδυ

στο χέρι σου υγρά

να σπαρταράω

που όλα εδώ τα ξαναζώ

γύρω απ' αυτά

όλο γυρίζω και κρατιέμαι

γυναίκα που τον κόσμο κυριεύεις

σαν Κίρκη ή σαν κόρη

και σαν αγία ερωμένη

στο εικονοστάσι σου

αφήνω τις σπονδές μου

και την καρδιά μου

σαν πιστός

σου την προσφέρω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο κι ανεπανάληπτο της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία

Διαβάστε περισσότερα

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα

Διαβάστε περισσότερα

Ex Post

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου