Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ταξιδεύω

ολο ταξιδεύω μέσα μου
αυτό το σώμα
κι όλα πετάω πετάω
αλαφραίνοντας ξαφνικά
τόσο σαν μια πολύχρωμη φουσκίτσα
που παίζουν τα παιδιά
κι εγώ θέλω
να με παίξεις
στα χέρια σου
γλυκά και επικίνδυνα
αυτά τα απαλά χείλη
τόσο πολύ ψηλά
να σηκωθούμε μαζί
στον αέρα
να πλέκουμε τα σώματα
από ψηλά
κι όλο να πέφτουμε να πέφτουμε
και μετά να τιναζόμαστε
πάλι ψηλά
εξακοντίζοντας
τη δίψα για ζωή
θα κλειδώσω εκεί
ακολουθώντας πίσω
και θα γίνω '
κορμί σου
και μοίρα που ακολουθεί
το άρωμα των μαλλιών
θ' απορροφήσω
σαν να μην υπάρχει
και θα σε προβάλλω
[παντού
τριγύρω και μέσα μου
παλεύοντας
να κρατηθώ
από μερικές σκόρπιες λέξεις
απλές και τετριμμένες
που δεν αρκούν
δεν αγαποπούν
δεν τρελαίνουν
και δεν τρελαίνονται
κι όσο ωραία
τόσο πιέζει
αυτή η αναμονή
κι όλα συνωθούνται
περιμένοντας
την κατάλληλη στιγμή
ανάβοντας κεριά
τώρα που νυχτώνει
πιο νωρίς
πιο πολύ
πιο έντονα
πετώντας
ρούχα, βάρη, αναμονές
θέλω τώρα τώρα
τώρα σου λέω
θέλω να ζω
έλα
τώρα να κλειδώσουμε
και μην κάνεις ούτε βήμα
πέρα απ' αυτό
ποτέ πια








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά