Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ταξιδεύω

ολο ταξιδεύω μέσα μου
αυτό το σώμα
κι όλα πετάω πετάω
αλαφραίνοντας ξαφνικά
τόσο σαν μια πολύχρωμη φουσκίτσα
που παίζουν τα παιδιά
κι εγώ θέλω
να με παίξεις
στα χέρια σου
γλυκά και επικίνδυνα
αυτά τα απαλά χείλη
τόσο πολύ ψηλά
να σηκωθούμε μαζί
στον αέρα
να πλέκουμε τα σώματα
από ψηλά
κι όλο να πέφτουμε να πέφτουμε
και μετά να τιναζόμαστε
πάλι ψηλά
εξακοντίζοντας
τη δίψα για ζωή
θα κλειδώσω εκεί
ακολουθώντας πίσω
και θα γίνω '
κορμί σου
και μοίρα που ακολουθεί
το άρωμα των μαλλιών
θ' απορροφήσω
σαν να μην υπάρχει
και θα σε προβάλλω
[παντού
τριγύρω και μέσα μου
παλεύοντας
να κρατηθώ
από μερικές σκόρπιες λέξεις
απλές και τετριμμένες
που δεν αρκούν
δεν αγαποπούν
δεν τρελαίνουν
και δεν τρελαίνονται
κι όσο ωραία
τόσο πιέζει
αυτή η αναμονή
κι όλα συνωθούνται
περιμένοντας
την κατάλληλη στιγμή
ανάβοντας κεριά
τώρα που νυχτώνει
πιο νωρίς
πιο πολύ
πιο έντονα
πετώντας
ρούχα, βάρη, αναμονές
θέλω τώρα τώρα
τώρα σου λέω
θέλω να ζω
έλα
τώρα να κλειδώσουμε
και μην κάνεις ούτε βήμα
πέρα απ' αυτό
ποτέ πια








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά