Το φιλί

Πόσο θα θελα
στην άμμο
δεν γεμίσαμε αρκετή
ανάμεσα στα δάχτυλα
ούτε στα μαλλιά
το κρυσταλλένιο αλάτι
όχι δε νοσταλγώ
κι ούτε λέω μου λείπει κάτι απ' αυτά
μόνο να
το διαβήκαμε κι αυτό'
με την ταχύτητα της λησμοσύνης
ο χρόνος
ο μέγας γητευτής
πόσο περιγελά
ο αγύρτης μάγος
μα ένα παράξενο πράγμα
τώρα δα
θα ξαναπω
πώς γίνεται, για πες μου
αδιάκοπα πια
με σένα έτσι να ζω
να σ έχω εδώ σαν τώρα
σαν κάθε μια στιγμή
κι είναι η αίσθηση στα χέρια μου
αληθινή και ζωντανή
πόσο αλήθεια σ' αγαπώ
γι' αυτή τη βραδινή βροχή
που θέλω να έξω να βγω
να με ποτίσει
ως την ψυχή
πόσο καρδιά μου ξεδιψώ
με το νερό από  τα χείλη
πόσο αγαπώ τα χέρια σου
που με σμιλεύουνε
κάθε φορά σα νέα ύλη
κάθε μου ώρα
κι από ένα
τόσο βαθύ
τόσο ακριβό  φιλί