Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λευκό


Αποτέλεσμα εικόνας
Λευκό
φωτεινό πέρασμα
με χαμόγελα
γλυκό το βλέμμα
πότε θ' απλώσουμε μέσα μας
μια αλμυρή βροχή
με  ψίθυρους, ανάσες και φωνές
υποδεχόμαστε
στα σώματα
το νέο ηλιοστάσιο
λευκό
και σοκολάτα αψιά
δίνε μου
να γεύομαι
που όλο φυλάω
μικρά κομματάκια
τώρα που η νύχτα έρχεται
κάνοντας κύκλους
γύρω γύρω στο λόφο
που δεν θέλεις να γυρίζεις
αν δεν είναι να γυρίζεις
στις μέρες πάλι του  Αυγούστου
σημαδεμένος μήνας
πώς ξεγελά
με υποσχέσεις
και γλυκά απογεύματα
σαν θυμίαμα στη σκάλα
ή μεθυσμένα βράδια
με αγκαλιές ως πέρα
στον ορίζοντα πόθο
κι όλο ν' ανεβαίνουμε
στο προσήλιο όργασμα
ένας υγρός ζεστός αιθέρας
κυλάει ανάμεσά μας
αυτό το λευκό
να το 'χω εγώ εδώ
κι όμορφα όλα
να τα κρεμάω επάνω μου
μόνο το κραγιόν
στα χείλη
έλα
το λευκό σου φόρεμα
θα ναι ο καμβάς
επάνω του
θα στάξω
το αίμα από τα χείλη
και μια γραμμή γαλάζια
το ταξίδι





Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα