Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άγια

θα κρατήσω μέσα
μαζεύοντας πολύτιμα
και με χείλη
και θωπείες
θα κατεβώ στο αγαπημένο
στο σημείο που τέμνεται
και ρέει κάθε χθες και αύριο
το μυστικό και φανερό
όποιος μπορεί να το δει
και να το νιώσει
προσφέροντας
ανίερες άγιες σπονδές
γυναίκα
που κατέχεις τους θεούς
που έρχονται να κατοικήσουν
μέσα σου
και μόνο εσύ μπορείς
το θέλω σου
να το μετουσιώνεις
μανία ιερή και βλάσφημη
με λόγια γλυκά και αιματηρά
κλείσε τα μάτια
κι έλα σημάδεψέ με με γυαλί
σφίξε με μέσα σου
κάνε με
μέσο και σκοπό\
κυρίευσέ με
ως το έρμα μου
ας νομίζω
πως κερδίζω εγώ
κουρσεμένος και τρελός από σένα
και γλυκά και με τρελή χαρά
αυτό που καιρό τώρα
περιμένω ν' αποθέσω
στην εικόνα σου προσφέροντας
λατρεία κατ' εξακολούθησιν
πώς να σε φτάσω
πιστά θ ακολουθήσω
έως εκεί που μπορώ
κι ύστερα
θ ξετυλίγω με δέος
το νήμα
του άγ(ρ)ιου στεναγμού σου






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα