Ex Post

Μια μέρα θα βαδίζουμε ηδονοβλέπτες απ' τους κρουνούς του αισθητισμού μας θα πίνουμε το ίδιο μας το σώμα λείες και φωτεινές επαλείψεις στιλπνό θερινό   ιδρωμένου αιδείου τον δρόσο στα χείλη αναδεύοντας αναριγώντας στις θωπείες των χειλιών διάφανα συμπλέκοντας τα μέλη  υποσχέσεις που εκπληρώνονται μα πιο πολύ η προσμονή  μαίνεται  στο στέρνο όλη μέρα και τη νύχτα παλεύοντας ακόμα και στο γραφείο ένα διαρκές επίπονο κρεσέντο να σε παίρνω υπάρχει μόνο αυτό όλα τ' άλλα μια εναργής φαντασίωση ζω διαρκώς δεσμώτης του πόθου σου που διατάζει δεσπόζει ανοίγει ρωγμές  στο κρεβάτι στο κρανίο εκτοξεύει  όλη τη φαιά ουσία σαν διαρκής ονείρωξη  μια μέρα δεν θα έχει το ίδιο βάρος όσο η προσμονή της  η ανάσα όσο πλησιάζει το φιλί η υφάλμυρη φωτιά όσο πλησιάζει στο στόμα πιο δυνατά πιο αληθινά δεν είναι πορνολαγνεία είναι η εξομολόγηση από τα μέσα το ωραίο  που υ...

Να μην είσαι κυνικός μπορούμε να λέμε αυτό που είναι χωρίς να σκέφτεται κανείς πώς θα τα βγάλω πέρα μπορείς ακόμα να εμπνέεσαι από πράγματα για τα οποία πολλοί θα πουν "ανοησίες" και δεν θα βρούνε πολύ σοβαρά δεν συνάδουν δα και με τους αριθμούς που τυπώνουν επάνω μας και τους λένε ηλικία στο όνομα λοιπόν του κάθε λογής αισθητισμού που μπορώ να αντλώ από μια τούφα αναρχικά μαλλιά μια κορδέλα στο διάφανο σορτσάκι ένα λυτό λουράκι στο πέδιλο τη λεπτή γραμμή στο μαγιό ένα δάχτυλο βαμμένο σαν αίμα πηχτό που λιώνω μέσα στο στόμα μου σ' ένα φόρεμα που ανεμίζει και δεν μπορώ πάραυτα ν' αγγίξω λυσσασμένα από κάτω στην πλάτη και το λείο δέρμα που πάνω του εκλύομαι ενώ απλώνεσαι σαν αράχνη το σεντόνι στην ικανότητα να πληρούμαι παραληρητικά και μόνο με τη σκέψη χωρίς καμία εγγύτητα μόνο με την παραφορά της εικόνας μέσα των επιδέξιων κινήσεων και της επιμέλειας για την οποία καίω τα κύτταρά μου με χαρά ανείπωτη κι απύθμενα βυθίζομαι ...

Θέλω μόνο να έρθεις να μη μιλάς να μη μιλάω για πράγματα που  κάνουνε όλοι  θέλω μόνο  να έρθεις λίγο παραπάνω όλα και τίποτα να μην χρειάζεται να γυρίζουμε γρήγορα πέρασα μέσα σου ναι ήθελα  να τα προλάβω όλα κι εσύ που σε όλα γρήγορη ο χρόνος  με ξεπέρασε σαν να τρέχεις μόνος και να κυνηγάς έναν φανταστικό αντίπαλο αυτός είναι ο χρόνος σε ξεγελά σε περιγελά δύσκολο να συμβαδίσεις μαζί του δεν είναι καλός φίλος πέρασα επάνω σου θέλοντας με κάθε τρόπο να κατακτήσω τον δικό σου χρόνο δεν πρόλαβα να σε κρατήσω και να γελάσουμε  δεν πρόλαβα  να πάρω αβίαστα μέσα μου όλη την οσμή σου με ξεγέλασε ο χρόνος με έβαλε να τρέξω και μου πήρε όλη την όσφρηση έτσι,  μετά από αυτό το αστραπιαίο πέρασμα ένα ανοιγόκλειμα του βλέφαρου δεν πρόλαβε να κατακαθίσει επάνω στο δέρμα μου όλη η μυρωδιά σου και σε θαύμαζα, ωστόσο, μετά το βράδυ έλαμψες με τον δικό σου τρόπ...

Θέλω να δειπνήσω πάνω σου δεν θα γράψω τίποτα απόψε θα κρατήσω όλα τα πρακτικά του έρωτα στο σώμα σου να με προσκαλείς στο τραπέζι σου να με κόβεις με τα χέρια δεν χορταίνουμε αυτή η πείνα είναι αβάσταχτη στα δάχτυλά σου θ' απλωθώ να με γλύφεις λαίμαργα με ανάρμοστους τρόπους άσε με να γίνω το μέλι και το κεντρί άγγελος και εωσφόρος κρατώ την όρεξή μου για το δικό σου πιάτο να πέσουμε με στόματα, χέρια μέσα σε λίμνες όστρακα και βότσαλα επάνω στο στήθος κάθε κρυφή πτυχή ν' απομυζήσουμε όλη μας την ελπίδα που τρέφει την ομορφιά στο χαμόγελο που ποθώ θα ανεβούμε στο ταβάνι όλα θα τα κάνουμε  ψηλά και πιο πολύ θα πέφτουν με πάταγο στο πάτωμα ρούχα, λέξεις, προσμονές αχόρταγα θα αναλώσουμε κάθε κίνηση του λεπτοδείκτη σε φάση αργή σε κίνηση αέναη στο μέσα μας εκεί θα συναντηθούμε ξυπνώντας ξανά από το λήθαργο των ημερών το πολύτιμο το λίγο που ξέρει να γίνεται πολύ έπειτα τον υπόλοιπο καιρό θ' αναθυμιέμαι τα γλυκά σου δάχτυλα ...

Κι αν δεν υπάρχουν πολλά για να πεις εγώ είμαι εδώ θα το δεις κι αν η μέρα πώς έρχεται, φεύγει δεν ξέρει κανείς πάλι είμαι εδώ να το δεις αν δίκαιο κι άδικο ποιος το ορίζει σοφός ή αδαής εμένα εδώ θα με βρεις θα το δεις αν ζούμε πάλι βαθιά στα σκοτάδια στο φως σαν τυφλοί πως πάμε χωρίς ο δρόμος εδώ με οδηγεί θα το δεις αν είτε στη θάλασσα αγκαλιασμένοι είτε στο δείλιο φως λουσμένοι εμείς δίπλα σου πάλι γελώντας απλά θα με δεις αν δεν πιστεύει στ΄ αλήθεια κανένας ούτε και νιώθει το ρίγος βαθιάς ηδονής ας είναι όλα επάνω στο σώμα με μιας ξαναζούμε θαρρείς αν έχω μόνο δυο ώρες στον κόσμο κι αν πάλι σώνεται ο χρόνος και φεύγει νωρίς θα έχω ζήσει μαζί δυο ζωές και θα γεννιέμαι σαν ένα εμείς

Κάποτε τίποτα δενείναι υποφερτό ζεσταίνομαι τριγυρίζω ένα γύρο όλα τα σκορπάω κάτω να κυλιστώ στο σκονισμένο δάπεδο βλέποντας τα πράγματα ανεστραμμένα από κάτω κάποτε δεν είμαι πουθενά και σε αναζητώ έπειτα λέω δεν πρέπει να σκέφτεσαι όλα είναι καλά καμωμένα αγγελικά και άγια και γαμημένα τέλεια που όσο να ναι εμείς οι ατελείς πώς να παρακολουθήσουμε το απόβραδο κοντοσκέκονται με τα αυτοκίνητα χωρίς ήχο μόνο για το τελευταίο φως της ημέρας σε μια στροφή θα έλεγα ορκίζομαι πως είδα το φάσμα μιας γυναίκας έτρεξα ένα γύρο δεν ήθελα, το ξέρεις να πάρω γρήγορα το δρόμο της επιστροφής οι ώρες τελειώνουν με την επίγνωση αυτή μεταγγίζω το σώμα μου στο σώμα σου σ' ένα διαρκή αγώνα ενάντια σε χώρο σε χρόνο σε περιθώρια σε επιθυμία δεν άντεξα μία και μισή οσμίζοντας τονλίγο αέρα που εγκλωβίστηκε με το δικό σου άρωμα παραδόθηκα αμαχητί μόνο και μόνο με τη σκέψη χωρίς καμία απολύτως κίνηση έχυσα τα μυαλά μου ποτίζοντας τις λεπτές ίνες ...

Αυτό που έχω δεν το έχω είμαι μόνο αυτό που γίνομαι εισβάλλω ορμητικά και με μια θέληση που όμοια δεν γνώρισα να εγκολπώνομαι την αλήθεια στον πόνο στα χείλη όσα δεν χορταίνονται πλήρωσέ με  κι άλλο  ένωσέ με στο άπειρο μίλησέ μου άσε με να σου πω κι εγώ δεν είναι ο λόγος δεν ψηλώνουμε με αυτά είναι όσα αγγίζω είναι που χάνομαι μαζί σου και πεθαίνω ανατέλλοντας  με κόρες διεσταλμένες θεε μου  πόσο πιο μακριά να φτάσω ένα βήμα ακόμα και φοβάμαι πως θα νιώσω την ανάσα τουθανάτουμου εκεί στο όριο σαν δίχτυ που με περιβάλλει κυκλωμένος με τα νύχια στους ώμους το άλλο μου μισό παραδίδω  ό,τι ήμουν και δεν ήμουν  δημιουργώντας με πόσο λίγο πόση απόσταση μένει ακόμα να καλυφθεί με τρέλα  τα χρόνια προσμετρώντας τον κενό χώρο και χρόνο μέσα στο σώμα σου διασχίζοντας δεν έχω άλλη μαρτυρία  να δώσω τίποτα πιο πολύτιμο μόνο να μπορώ  εκ των υστέρων από τα...