Θλιμμένη γυναίκα στο καφέ

Θλιμμένη γυναίκα στο καφέ
κοιτώντας στο πλάι
κάπου πιο πέρα
κάπου αλλιώτικα
όλα θα ήταν
αν
όλα
και τώρα
με μακρινές υποσχέσεις
τρέχοντας σε άλλες
ταχύτητες
το κάτω χείλος
αρχίζοντας να διαγράφει
την καμπύλη του χρόνου
δεν το καταλάβαινα
όταν ήμουν μικρός
έλεγα
δεν μπορεί
θα υπάρχει ένας τρόπος
για ενήλικα πρόσωπα
χαμογελαστά
και μετά
έρχεται πόνος
κι άλλος πόνος
μ' ενδιάμεσα ξέφωτα
ν' αγγίζει ο ήλιος
το κορμί μας
και να παίρνει η ψυχή
το θάρρος της
όπως όλα τα ζωντανά
που αποζητούν το εγγύτερα
σηκώθηκα πάλι πρωί
μάζεψα και συγύρισα
όμορφα όμορφα τη ζωή μου
έχοντας στον ύπνο
και στον ξύπνιο
όμοια
την αίσθησή σου
να βγω πάλι
και να γυμνάσω
όραση κι ακοή
και κυρίως
τη μέσα αίσθηση
που βλέπω
χρόνια τώρα
και ψηλαφίζω με δέος
κι ευλάβεια
τα πάθη τ' ανθρώπινα
και τα κάνω δικά μου

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τραγούδι που μιλάει για χαρά εμπεριέχει λεπτά στρώματα θλίψης....μα τόσο πετυχημένα. Εκπληκτικό debute EP και single, κατά την ταπεινή μου άποψη...