Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θλιμμένη γυναίκα στο καφέ

Θλιμμένη γυναίκα στο καφέ
κοιτώντας στο πλάι
κάπου πιο πέρα
κάπου αλλιώτικα
όλα θα ήταν
αν
όλα
και τώρα
με μακρινές υποσχέσεις
τρέχοντας σε άλλες
ταχύτητες
το κάτω χείλος
αρχίζοντας να διαγράφει
την καμπύλη του χρόνου
δεν το καταλάβαινα
όταν ήμουν μικρός
έλεγα
δεν μπορεί
θα υπάρχει ένας τρόπος
για ενήλικα πρόσωπα
χαμογελαστά
και μετά
έρχεται πόνος
κι άλλος πόνος
μ' ενδιάμεσα ξέφωτα
ν' αγγίζει ο ήλιος
το κορμί μας
και να παίρνει η ψυχή
το θάρρος της
όπως όλα τα ζωντανά
που αποζητούν το εγγύτερα
σηκώθηκα πάλι πρωί
μάζεψα και συγύρισα
όμορφα όμορφα τη ζωή μου
έχοντας στον ύπνο
και στον ξύπνιο
όμοια
την αίσθησή σου
να βγω πάλι
και να γυμνάσω
όραση κι ακοή
και κυρίως
τη μέσα αίσθηση
που βλέπω
χρόνια τώρα
και ψηλαφίζω με δέος
κι ευλάβεια
τα πάθη τ' ανθρώπινα
και τα κάνω δικά μου

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τραγούδι που μιλάει για χαρά εμπεριέχει λεπτά στρώματα θλίψης....μα τόσο πετυχημένα. Εκπληκτικό debute EP και single, κατά την ταπεινή μου άποψη...



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά