Μόλις

μόλις πέσει το σκοτάδι
γίνομαι η πόλη σου
το κόκκινο μαντήλι σου
τα περιδέραια φιλιά σου
τα δουλεύω
μέρες πολλές και νύχτες
ακροβατώντας στο μεσοδιάστημα
προσπαθώντας να είμαι
ικανοποιητικά
ο ελάχιστος εαυτός
υποχρεωτικά
ακολουθώντας ένα ρεύμα
και μετά
στέκομαι και ατενίζω
εκστατικός
το φεγγάρι που πάει
κατά πάνω μου
ανοίγω το γκάζι
και φτάνω μέχρι την αυλή σου
τρέχω κι έρχομαι τώρα
να λύσω το λουράκι σου
άνιση η μάχη
θα με νικήσει
η ίδια η επιθυμία μου
και πάλι θα στέκομαι
με τα μάτια ακίνητα
προσηλωμένα
στα μελωμένα
και ζεστά μάτια σου
σαν την άμμο του καλοκαιριού
να νιώθω ακόμα
ανάμεσα στα δάχτυλα