Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιορτινά

Δεν θέλω γιορτές
ούτε και φώτα
θέλω μόνο ένα σινιάλο
από την άλλη την πλευρά
τη σκοτεινή και παγωμένη
του άθλιου φεγγαριού
δεν θέλω τραγούδια
ούτε χαζοχαρές
θέλω μια άγρια χαρά
έναν χορό
γυμνό χορό
μεθυσμένα υγρά μάτια
και θωπείες σκοτεινές
θέλω αλμύρα του χειμώνα
και γιορτινές δαντέλες
ν' αγγίξω με τ' ακροδάχτυλα
τις λεπτές μαύρες κλωστές
που καμπυλώνουν κι εισχωρούν
να ελευθερώσω
στεναγμούς
άγριες φωνές και μουγκρητά
λόγια παράξενα
μανιασμένα
λόγια ασυνάρτητα
και διαστολές
να διατρέξω απ' άκρη σ' άκρη
το μέσα ρούχο που πιέζει
που αγκαλιάζει τα κορμιά
θέλω τη γεύση
που κεντάει
και πλημμυρίζει
τις αισθήσεις
θέλω να σ' έχω ώρα πολλή
και να με παίζεις
με τα χέρια σου
θέλω να σμίγουμε στο φόντο
από τρελά μικρά λαμπιόνια
και γερασμένους Αη βασίληδες
το δώρο μου
να είναι πόθος
και παραισθήσεις και μια ζάλη
θέλω
αν είναι δυνατόν
να παρατείνεται πιο πέρα
όταν θ΄αλλάζουμε ευχές
να σ έχω ακόμα
σώμα κι αίμα
νωπό επάνω μου
να σε φοράω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις