Σκοτεινό

Ένα σκοτεινό πέρασμα
καραδοκεί
απορροφά όλη
την  ενέργεια
κι η ζέστη απ' τον ήλιο
δεν το αγγίζει
μικροί κρύσταλλοι
θρυμματίζονται
στα δάχτυλα
τα χείλη ξεραίνονται
στα στόματα
όποτε βρεθώ κοντά
σ' αυτό
παγώνει η καρδιά μου
κι η φωνή δεν βγαίνει
παρά σαν φάλτσο
σφύριγμα
ξερού κρωξίματος
βοριάς που σαρώνει το πεδίο
κι όλα τα σκορπά
καίω τόσον καιρό
χαρτιά που σκίζω
κι άλλα άχρηστα προσωπικά υλικά
και δε λέει να ζεστάνει
τα δάκρυα παγώνουν'
στις άκρες των ματιών
κι όλα εγκαταλείπονται
σαν εικόνες
από το τελευταίο βαγόνι
που όλο λυπημένα απομακρύνεται
ώσπου ένα χέρι
να σε τραβήξει πάλι μέσα
όμορφα και μαλακά
πίνοντας δυνατά ποτά
κι ανασαίνοντας
οικείες ανάσες
χείλη γλυκά
χείλη απαλά
μακρινά μου χείλη
μη με αφήνετε
στο άσπλαχνο κρύο