Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

me n bob

Εγώ και η bob
τα πάμε μια χαρά
μοιραζόμαστε
το νερό το φαγητό
και άπειρα μυστικά
η bob είναι διακριτική
δεν δίνει σημασία παρά
μόνο
σε ό,τι την αφορά
με την επιμονή της
επιβάλλεται
κι είναι αλήθεια
αξιοζήλευτο πώς
διεκδικώντας το χάδι
και την προσοχή
εγώ και η bob
δεν λέμε πολλά
δεν χρειάζεται άλλωστε
ό,τι χρειαζόμαστε
είναι εδώ δα
ο κύκλος μας στενός
όχι πολλά πολλά
με τον έξω κόσμο εκεί
εγώ είμαι το ego
κι η bob το alter
ή μπορεί κι ανάποδα
δεν είμαι και πολύ σίγουρος
τελευταία
δεν είμαι και πολύ  αισιόδοξος
τελευταία
τόσο που
άρχισα να κρατάω σημειώσεις
- η bob αδιαφορεί -
8:30,
10 και κάτι
μισές ώρες
κομματιασμένες
σαν μνήμες άνοιας πρώιμης
ή σαν τουβλάκια για μωρά
με πλήρη άγνοια
γι' αυτό το βάσανο
τον χρόνο
πάμε να φάμε, bob,
κι αύριο
θα το ξαναπιάσουυμε
από κει που το αφήσαμε










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα