Τα δίχρωμα

Τα δίχρωμα
σαν ν' αποτυπώνεται
ανεξίτηλα
σε μια σκοτεινή εσοχή
του εγκεφάλου
η καμπύλη του πέλματος
τα δάχτυλα
να ακουμπώ
και να νιώθω
πώς σφριγηλά τα τυλίγει
το φίνο δέρμα
κι έπειτα
το βάδισμα
το αβέβαιο λίκνισμα
το μετέωρο γυναίκας
για να κοιτάμε
και ίσως πιο πολύ
να νιώθουμε
αυτά τα σήματα
πώς να μιλήσω
τα λόγια είναι φτωχά
τα λόγια
δεν είναι γυναίκα
κι αν λάγνα
κι αν αποκαλυπτικά
κι αν με όλο τον αισθητισμό των
ω, πόσο αδύναμα
και πόσο ατελέσφορα
αν όμως
βαδίζοντας
αν σταυρώνοντας χιαστί
και διαγωνίως
η νομοτέλεια των γλουτών
κύκλια μια ολότητα'
ή ένα σύμπλεγμα
πώς πέφτουμε επάνω
τραγόμορφοι και μ' έπαρση
αλλά όριστικά
πλέον και πέρα από
κάθε όριο
νίκης ή ήττας
οριστικά και στο απόλυτο
δοσμένοι
α, εμείς οι άγριοι και ήμεροι
θέλω να απλώσω
επάνω στις γάμπες
λείες ν' αντανακλούν ωραία το φως'
εγώ ο ίδιος ν' απλωθώ
υγρή ουσία
μόνο να είμαι
μην έχοντας καμία
άλλη υπόσταση
ούτε και άλλο λόγο
μόνο να στάζω αργά
φιλώντας με λαχτάρα
το άδυτο