Λίγο- πολύ

Ό,τι δικό σου
τ ' αγαπώ
το κάνω οικείο
τ' αγκαλιάζω
το νοιάζομαι και
το φιλώ
μα πιο πολύ είναι
αυτό
γιατί είσαι συ
μοναδική
μα ίσως και μοναχική
μ' αυτή τη γνώση
του ιδιαίτερου

Ας πούμε ήταν
ένας πίνακας,
εξαίσιος, μοναδικός
μα λίγο έξω από
το πλαίσιο,
αν ήτανε ένα τραγούδι
αέρινο και μυστικό
με μια στροφή, όμως λιγότερη,
αν ήταν πάλι μία μέρα
ηλιόλουστη και φωτεινή
κι ένα μικρούλι συννεφάκι
έμπαινε παιχνιδιάρικα
στο φόντο,
αν έπαιρνες, σκέψου, ένα δρόμο
και λοξοδρόμευες λιγάκι
έτσι, μονάχα για να δεις
ένα μικρούλι ποταμάκι
κρυμμένο κει στις καλαμιές
αν είχες, πάλι, δυο παιδιά
τόνα ψηλό και ζωηρό
τ΄ άλλο μικρό και ήσυχο
πες μου
θα τ' αγαπούσες όλα αυτά
μα κείνο κάτι τις λιγότερο;
λιγότερο αγαπάς
τις μικρές χαρές
τα δαχτυλάκια παιδικά
τις σύντομες λιακάδες
τις κοντινές διαδρομές
τα μονοπάτια τα στενά
και τις κρυφές πηγές;

Το λίγο που είναι το πολύ
και το μικρό μεγάλο
μες στην καρδιά μου όλα χωρούν
με αγάπη,
δίχως άλλο

Και επανέρχομαι πάντα και σταθερά με τον αγαπημένο "ήρωα" της αιώνιας εφηβείας. Μα τόση προβλεψιμότητα πια...

We can be heroes, even for less than one day...