Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αρχή

Μη μου μιλάς
μόνο άγγιξε με
γι' απόψε λίγο
είναι πολλά
όσα χρωστώ
μες τη ζωή
μόνο για χάρη σου
θέλω απόψε
να ξεφύγω
να ταξιδέψω
σε ένα όνειρο
απ' την αρχή
μη με ρωτάς
μόνο το χάδι σου
δος μου για λίγο
να με κοιτάς
καθώς θα γίνομαι
εγώ εσύ
κι όταν θα έρθει
το πρωί
πες μου να μείνω
για όλα τα χθες
που δεν προφτάσαμε
μαζί

Πες το τραγούδι σου
το πιο παράξενο
κι αγαπημένο
κι  άσε με μόνο
να είμαι στο σώμα σου
ένα ρεφρέν
κάτι που πάντοτε
ξαναγυρνάει
αγαπημένο
σε μια στροφή
και ξαναρχίζει
απ' το μηδέν

Μη μου ζητάς
μα φίλησε με
στο σκοτάδι
η ώρα δύο
για μας τους δύο
είναι η στιγμή
μόνο για σένα
έχω στο σώμα μου
κρυφό σημάδι
σε σένα αφήνω
κάθε μου σκέψη
βράδυ πρωί
να με κρατάς
καθώς θ' αφήνομαι
ψυχή και σώμα
να με φυλάς
μέσα σου μόνο
σαν τη σιωπή
κι όταν θα έρθει
γλυκά  η μέρα
πες μου να μείνω
για όσα πάλι
θα μοιραζόμαστε
απ' την αρχή

Πες το τραγούδι σου
το πιο παράξενο
κι αγαπημένο
κι  άσε με μόνο
να είμαι στο σώμα σου
ένα ρεφρέν
κάτι που πάντοτε
ξαναγυρνάει
αγαπημένο
σε μια στροφή
και ξαναρχίζει
απ' το μηδέν




Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα