Αποχωρισμοί

Με τα νωπά
σημάδια ακόμα
στα σεντόνια
μπορώ να ζω
μπορώ ακόμα
να σπρώχνω τη μέρα
λίγο πιο πέρα
και την επόμενη
και τη μεθεπόμενη
ο χρόνος μας
λιγοστός
και  πυκνός
τόση αλήθεια
μόνο σ' ένα βράδυ,
άλλοι
δεν την αντέχουν
άλλοι την προσπερνούν
αδιάφορα δεν μπορώ
να ζω
κι αν κάτι κρατώ
στο σώμα
και στη σκέψη μου
είναι όταν
ξυπνώντας
με τη γεύση σου
ακόμα να κατακλύζει
και τον τελευταίο κάλυκα
έτσι αντικριστά
γίνομαι
το ένα σου
που σμίγει
με ορμή
σ' ένα αξεδιάλυτο
ανεξιχνίαστο σύμπαν
και δεν υπάρχω πια
παρά μόνο
μέσ' από σένα
γυμνός και διάφανος
μεταλαβαίνοντας
στην πηγή
όλων
εισχωρώντας
στο μυστήριο ένα
που υπήρχε πάντα
πριν από μένα
μα δεν μπορώ
αυτό το φως
γίνεται αμείλικτο
όταν βγαίνοντας έξω
ξανά πρέπει
από το ένα
στα πολλά
σ' αυτό που μας περιβάλλει
και το αφήνουμε επιμελώς
να θορυβεί έξωθεν
να μη μας αγγίζει
αυτό το λίγο χρόνο
τον άπειρο
από το άχρονο ξανά
να πρέπει να βγεις
στη λεωφόρο
στη δουλειά
λέω, οι άνθρωποι
χαμπάρι δεν παίρνουν
τίποτα
μόνο, πόσο, πότε, γιατί
λέω εμείς
όση ζωή ξοδέψαμε
φτάνουν πενήντα τετραγωνικά
να την ξανακερδίσουμε
μόνο, να,
είναι κι αυτοί
οι αποχωρισμοί
όχι οι μεγάλοι
όχι οι οριστικοί
όχι οι συντελεσμένοι
οι πιο δύσκολοι
είναι οι μικροί, καθημερνοί
εκεί που πας να σβήσεις
τα σύνορα
να καταργήσεις τα όρια
σου δίνουν μία
και σε κατεβάζουν
εκεί, χαμηλά,
προσεκτικά
φειδωλά
μην τυχόν
και διαδοθεί
ότι εκεί στην Κυψέλη
υπάρχουν άντρες και γυναίκες
που ονειρεύονται
τη ζωή τους στ΄ αλήθεια