Συνέντευξη

Δεν ξέρω τώρα
γιατί
μη με ρωτήσεις
θυμήθηκα
εκείνο το απόγευμα
στη Νέα Σμύρνη
υπαίθριο καφέ
μιάμιση ώρα
πρέπει να περάσαμε
κάνοντας εκείνη
τη συνέντευξη
που τώρα
την ξανάκουσα
σχεδόν ένα χρόνο
μετά
κύλησαν οι μέρες
και οι νύχτες
είμαστε εδώ
κι αυτό
είναι κάτι μεγάλο
είναι ωραίο
που έχουμε το χρόνο μας
τον δικό μας
το λιγοστό
τον μετρημένο
τον ακριβό
γυρνάω πίσω
χαμογελώ
λέω,άκου, είμαστε  εμείς
και ζούμε
μέσα σ' αυτό το χρόνο
εσύ
που τον ορίζεις απόλυτα
μέσα μου
που θέλω
πιο πολύ
να σε μοιράζομαι
να σε ζω
να σε φτάνω
όλο και πιο πολύ
να σε παιδεύω
να σου ζητώ
να σε κερδίζω
με γέλιο, με δάκρυ
με στιγμές
ν' απομυζώ το ελάχιστο
και να το κάνω τώρα
και πιο μετά
και πιο μετά
μέχρι ο χρόνος
να είναι απλά εμείς
μέχρι η ώρα, το λεπτό η μέρα
το "έλα τώρα που σε θέλω"
και το τώρα
να είναι ένα
πολύ απλό
λιτό
διάφανο
ήσυχο
συνεχές
που το λέμε:
 - εγώ έχω εσένα
 - κι εγώ εσένα