Αν μπορείς

Και τώρα

που πρέπει να πέσεις

στο άδειο κρεβάτι

τι ωφελεί να λες

πως όταν έπρεπε

δεν ήσουνα αυτός

που θα ήθελες

που θ απαντούσε

σε κάθε ανάγκη

κάθε εκατοστό σάρκας

που κραυγάζει

έτσι απλά

χωρίς ψαξίματα

και ανόητες σκέψεις

και σκέψεις

και σκέψεις

και στο στομάχι ένας κόμπος

ένα σφίξιμο,

γιατί;

γιατί να μη μπορείς

έτσι απλά

μόνο με την αφή

με τα χέρια μόνο

σαν να ψηλαφίζεις 

τον κόσμο απ' την αρχή

έτσι απλά

σαν το μωρό

που καταλαμβάνει μια θέση

στο άχρονο 

έτσι δικαιωματικά

με το σώμα

να δηλώνει παρόν

αδιαπραγμάτευτα

Για αυτό συγχώρα με,

αν μπορείς,

που το ντύνω 

αυτό το κορμί

με τόσες βαριές

σημασίες

που 

προσπαθώ

να το χωρέσω

μέσα σου
αδέξια
με κάθε τρόπο

αλλά να ξέρεις

πόνος, πόθος, έκσταση,
αγωνία, τυραννία

είναι η φωνή του

που πασχίζει ν΄ακουστεί

κι είναι πέρα για πέρα

αληθινή