Ex Post

Αν δεν κοίταξα  κατά το νότο όταν τα γκρίζα σύννεφα άνοιγαν ένα μικρό μονοπάτι για μία μοναχική ηλιαχτίδα δεν σημαίνει πως δεν μ' ένοιαξε δεν σημαίνει πως δεν έψαξα το ίχνος σου  εδώ μέσα μου κάτω από τα ρούχα μου έβαλα μπροστά μου τη φωτογραφία σου προσπαθώντας για μια  εναργέστερη ευκρίνεια έγινε τόξο το σώμα μου και πέταξα προς τη μεριά σου διένυσα χρόνους και απόσταση για να φτάσω σε σένα δεν σημαίνει πως δεν σε χρειάζομαι εδώ αλλά μπορώ να σ' αγαπώ κι όταν δεν είσαι  είναι πράγματα μυστήρια κι ακατανόητα μόνο για όσους μετράνε πόσα, πόσο,  τι εμείς, οι άλλοι δεν με νοιάζει καν κι αν γίνω ένα πεταμένο φύλλο κι αν με παρασύρει ο ξερός βοριάς το ρυάκι θα με φέρει σε σένα θα  καταλύσω το σώμα μου στην αμμουδιά κι ως να είσαι εδώ με την ψυχή μου  θα χαίρομαι θα περιφέρομαι γυμνός μέσα στο σπίτι και θα λιτανεύω το μεσίστιο πάθος μου κάνοντας δέηση και προσφορά ...

Δεν μπορώ να είμαι παρά ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο ίδια απαράλλαχτο σαν το ψιλόβροχο που ενοχλητικά εισχωρεί παντού  σαν την υγρασία που ποτίζει ακάθεκτα κάθε μικρή ή μεγάλη επιφάνεια ένα διαρκές ελαφρύ μαστίγωμα στα μάτια ο πόνος στις κλειδώσεις το σώμα που δύσκολα ανταποκρίνεται χρόνο με το χρόνο τα παιδιά έτρεχαν έξω στη βροχή όλοι ακολουθούσαμε έναν δικό μας κρυφό ρυθμό ο καθένας ξέχωρα τα χιλιόμετρα είναι το πεδίο που ξεδιπλώνονται σκέψεις είτε το θέλεις είτε όχι έρχεται μετά σαν γλιστερό τεραίν η αμφιβολία θα τη βγάλεις την ανηφόρα η θέληση φουσκώνει τα πνευμόνια κι ανεβαίνεις ανεβαίνεις περισσότερο όλο και πιο γρήγορα για να φτάσεις σε ένα ομαλό πεδίο κάνοντας πράγματα καθημερινά και τετριμμένα που ίσως να μην είναι και τόσο τετριμμένα τελικά χαζά, ξέρεις σαν τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ όταν ήσουν μικρός - σαν να ήταν η προηγούμενη στροφή -  ήταν η  ιεροτελεστία  της Πέμπτ...

Τα βιβλία που μου δάνεισες θα ήθελα ν' ανοίξω ξανά να τα διαβάσω να μυρίσω ανάμεσα στις σελίδες να βρω τ' αποτυπώματά σου ίσως και να το 'χες κάποτε στο προσκέφαλό σου ίσως και να χάιδευες απαλά τις σελίδες γλιστρώντας το δάχτυλο στη γλώσσα σου μπορεί και να ονειροπολούσες απλώς διατρέχοντας τις σελίδες να το ακουμπήσω επάνω μου να τριφτώ επάνω στο χαρτί να σταλάξω λίγο από το σώμα μου έτσι για να σε διαποτίσω όπως κάνω κατά καιρούς κρυφά με τα δικά σου πράγματα αυτά που δεν λέγονται τα προσωπικά μας μικρά κρυμμένα που δεν λέγονται αλλά γίνονται όπως να, ένα μικρό κομμάτι ύφασμα που κάποτε φόρεσες στον καρπό σου ή ένα δαχτυλίδι πλεχτό άλλοτε τα εξαίσια ερωτικά σου υποδήματα που τέρψι προσφέρουν σε λάγνα βλέμματα και τρυφερά φιλώντας τα ένα ένα τα παιχνιδιάρικα δάχτυλα προανάκρουσμα και αφετηρία άλλων ηδονών αλλά αυτά είπαμε δεν λέγονται τα κάνουμε και μετά τα διπλώνουμε όμορφα αγαπώντας ως και αυτά τα μικρά λάφυρα τα πράγμ...

Ο χρόνος είναι μοναξιά μια στάσιμη λίμνη πάνω από παγωμένα βότσαλα ένα κρεβάτι που ξαναστρώνεται για να υποδεχτεί τον έρωτα ή το θάνατο κάτω από τον πεύκο οι σταγόνες της βροχής ένα ρυάκι από ψυχές παρασυρμένες στις νεροσυρμές βραδιάζει πριν γίνει βράδυ πισωπατώντας λέω - προσπαθώ να θυμηθώ- τα λόγια ως αφορμή για πέντε λεπτά στοχασχό επάνω στα είκοσι τελευταία χρόνια ένα ρυάκι που παρασέρνει όλα αυτά δεν μπορώ να στέκομαι απέναντι τα προηγούμενα μαραμένα άνθη το νερό που έχει μαυρίσει ο χρόνος μαυρίζει το νερό κι αποκαθαίρει τη μνήμη κάτω από τις χοντρές σταγόνες μέσα μου κυλάνε μουσκεύοντας λεπτά και χρόνια πολλά θέλω να πω στα παιδιά μου θέλω να σου πω ότι να, τα καταφέρνουμε τα καταφέρνω μάνα μη με περιμένεις θα πρέπει να στρώσω το τραπέζι μόνος μου να μαζέψω και να πλύνω να προχωρήσω προς τα μέσα για να μπορώ να κοιτάζω έξω να σε βλέπω στα μάτια και να με ανασκάπτεις γλυκαίνοντας τα λεπτά κάνοντας ισχνά τα διαστήματα παίρνοντάς μ...

Υπό το ελλοχεύον μου βλέμμα ανίσταται αντίστιξης σωμάτων καμμία αναβολή στο όνειρο στις αμμουδερές εκτάσεις σταματήσαμε στο περίπτερο για τσιγάρα διασχίζοντας το όνειρο με τη μοτοσυκλέτα θα σε διανύσω άπειρες φορές και με τη βροχή και με το φως αντηχώντας μέσα στο δωμάτιο η γάτα κουλουριάζεται αναπαυμένη στον έρωτα βρίσκει μια θέση ανεβαίνουμε διασχίζοντας τον άμμο με γυμνά πέλματα εφάπτοντας επάνω μου το λαγαρό υμέναιο απόψε αναμετρώμαι με την ανάμνηση καιροφυλακτώντας το χρόνο κρατώντας μια στιβαρή ισορροπία έχοντας την επίγνωση πλήρης αισθήσεων ενήμερος στην εύπλοιά σου ευδοκιμούν όλα μου τα άλογα σήματα τώρα απλώς φιλτράροντας τον αχνό που περιφέρεται γύρω μου ενόσω κρύα νύχτα έλα να κάνουμε άλλο ένα άλμα στο άχρονο ζώντας ήδη όσα μελλούμενα και των ημερών μας αυτά εγχαράσσονται ξέρεις χωρίς ειδοποίηση χωρίς να ρωτούν όλα είναι σώμα ζεστά και υγρά αποτυπώματα εμπιστεύσου την αφή αφήνομαι ολοκληρωτικά διάγω εντός και γίνομαι ένας...

Μπορώ να υπομένω μέρες  χωρίς ήλιο το κρύο που γύρω μου σκεπάζει τα γκρίζα πρόσωπα συνοφρυωμένα σκατένια και τιποτένια ξινομούνες υστερικές κυράτσες παλιάτσους σοβαρούς κουρδισμένα κουκλάκια θίασος θλιβερός  εκεί έξω κορνάροντας να καλύψουν το ένα εκατοστό προς το απόλυτο τίποτα αγενείς μαλάκες και ξόανα που στέκουνε περνάνε βιαστικά το δρόμο γρήγορα γρήγορα τρέξε σε περιμένει ένα σπίτι που δεν θέλεις όλα τα πληρώνεις  και τίποτα δεν θέλεις ούτε φίλο ούτε σκύλο γιατί βρεθήκαμε εδώ πως γίνεται να χωρέσουμε σ' αυτό έλα και βγάλε με έξω έξω από το  χρόνο μου άνοιξέ μου τα χαρτιά μου έλα να παίξουμε και πάλι έλα να με ελευθερώσεις έτσι μπορώ τόσα κι άλλα τόσα τι σημασία έχουν όλα όλα τ' άλλα αρκεί να βαδίζεις εδώ στο κρύο πάτωμα με τα πόδια γυμνά να ανεβαίνεις αυτή τη σκάλα εγώ ακολουθώ εγώ καταγράφω κι αποταμιεύω μέχρι όμως ενός σημείου μέχρι εκεί που ανοίγεται το στήθος μου ...

Θα βυθιστώ σε  όνειρα παράξενα σε μέρη που ποτέ δεν θυμόμουν κι ίσως κάπου να υπάρχουν πέρα από τις σκιές και το φως πέρα από το χρόνο και τις αδύναμες αντανακλάσεις του όνειρα που σβήνονται με το πρώτο πρωινό φως όσο κι αν επαναλαμβάνοντας μέσα σ' ένα άλλο όνειρο προσπαθείς ν' αποτυπώσεις τις αλήθειες και τα λίγα που γνωρίζουμε τα πεπερασμένα λόγια σκαλίζοντας σε πέτρα ρίχνοντάς τα πέρα  με τον άνεμο α, είμαστε ανορθόγραφα θηρία τέρατα σε έρημα νησιά θηρευτές και θηράματα κρατώντας στα χέρια μας αδέξια μια λεπτή κλωστή που όλο τεντώνει κι όλο μακραίνει η μνήμη τα ανασυνθέτει όλα σ' ένα διαρκές αιώνιο χάσμα σχοινοβάτες στο ενδιάμεσο να διανυθεί αυτή η κρίσιμη απόσταση στον ορίζοντα και πέρα ψηλά σκορπίζοντας στον ουρανό λόγια, ψιθύρους και κραυγές κράτησέ με εδώ μόνο έτσι θα μπορέσω να ερμηνεύσω τα όνειρα μόνο στο στήθος σου θα μπορώ να θυμηθώ κι άφησέ με εκεί αποκαμωμένο παρακολουθώντας τη ρυθμική ανάσα μου να ξαναβρίσκω μέ...