Ex Post

Πρέπει μα δεν μπορώ να δουλέψω πλέον όμορφη μέρα μην περνάς έτσι η επερώτηση είναι που δεν μπορεί να περιμένει ή οι ζωές μας αναπάντητα πάντοτε ερχόμαστε φεύγουμε η παρακαταθήκη μου μόνο σύμβολα που κάποτε ίσως να είναι παντελώς ακατανόητα τώρα, ας πούμε θα ήθελα να βαδίζουμε με γυμνά πόδια όπως κι άλλες φορές κάτω απ' τα έκπληκτα ή και αποδοκιμαστικά βλέμματα δεν έχουμε ανάγκη παρά μόνον τονήλιο δεν έχω ανάγκη παρά μόνο το δέρμα σου το κορμί σου σύμπλοκο σχήμα αθανασίας υπερβατικά στην ηδονή του πόνου και του πόθου πόσο κοντά αυτά τα δύο αλλά πες μου πόσο λάθος είναι να κάθομαι έτσι τώρα στο γραφείο κι η σκέψη σου να αναστατώνει κάθε κύτταρο ένα αεροπλάνο έσκισε το σύννεφο βάζω το χέρι μου επέρχομαι δριμύς καιτρυφερός με όλη μου την έπαρση σβήνω το φως γλυστρώ ψηλαφητά ένα ένστιχτο ορμής την υπέρτατη στιγμή που καταλύεται το όλο μέσασου το πνεύμα ρέει ζεστό στο πιο σκοτεινό φωτεινό σημείο δεν έχω άλλη υπόσταση παίρνω μό...

Να μιλήσω γι' αυτή την πείνα δεν είναι το κρύο ο χειμώνας που επανέρχεται τα κλειστά παράθυρα στα σπίτια πίσω τους έφηβα κορίτσια ανιχνεύοντας στα υγρά των δάχτυλα το μέλι της αφής πώς να κορεστεί αυτή η πείνα πηγαίνεις παρακάτω η ζωή σε ευκαιρία το βράδια σφαδάζουν πίσω από κλειστές πόρτες το ξημέρωμα αργεί πώς θα περάσει ξέρεις πως ξαγρυπνώ είσαι κι εσύ μέρος αυτής της αγρύπνιας αγριμώνοντας μέσα σου κάτι που γίνεται σαν χαρακιά έντονη, σκληρή τόσο που να  αφήνει πληγή σκίζοντας το σεντόνι ναι άσε με να νομίζω εξάλλου ποιος είναι ο κατακτητής και ποιος νικημένος ξέρω πολύ καλά δεν πρόκειται να έχω ποτέ καμία ελπίδα άσε με λοιπόν να ζητώ παραπάνω νομίζοντας ότι δίνω τα περισσότερα αλλά μη μου λες όχι αυτό ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου αν μείνω στο δρόμο αν χαθώ αν... λύτρωσέ με μέσα από σένα μπορεί κάπως από σένα έστω λίγο λίγο αυτό το κενό να πληρωθεί αυτή η πείνα να παρηγορηθεί έφτιαξα κάτι πρόχειρο με τα καλύτερ...

Εντάξει τώρα και συ έγραψες τις πέντε γραμμές σου και κάτι έκανες δεν είναι ίδιες όλες οι μέρες δεν το καταλαβαίνεις δεν με καταλαβαίνεις κάνουμε κύκλους τα σύννεφα πετάξανε πιο χαμηλά σκεπάσανε τη λεμονιά στην αυλή έβλεπα τους περαστικούς κι είχα μέσα μου ένα κρύο ξαφνικά σαν να με άγγιξε μια παγωμένη ανάσα δεν βλέπεις πως κουράζομαι πέντε σκαλιά ουρανό πώς να τ ανέβεις άπλωσα τα προχθεσινάσου κύματα αντικρίζοντας την ανατολή κι έλεγα πως πετάω απλώνω τα πόδια μου στο χώμα τυλίγομαι τ αρώματα που επάνω μου αναγνωρίζεις ως κι η φωνή μου είναι κόπος μεγάλος κι έχω μια κούραση που με κυριεύει τι αλαζονεία μάταια προσπαθείς δεν υπάρχει κάτι για να καταλάβεις κι όσα δεν καταλαβαίνεις τόσο το καλύτερο ποιος μάζεψε ποτέ τόσα πολλά όστρακα και ορυκτά όσες κι οι σκέψεις που μαίνονται υπογείως ταίριαξες πάνω σου μια παλιά μου φωτογραφία μη με κοιτάζεις δεν θα δεις τίποτα από μένα μην ψάχνεις σημεία αναγνώρισης άφηνέ με πότε πότε να χάνομαι ...

Κρεμάω σχεδόν κάθε μέρα τα μικρά μου μυστικά βυθίζοντας στα υγρά σου μάτια όλους μου τους φόβους γίνεσαι ο χάρτης κι ο πόθος που με λιγώνει η χαρά που είσαι εδώ έφτασαν οι μέρες  που όλοι καταλύουν σ' ένα σώμα που δεν φοβάται να ξεχαστεί  μέσα στη γύμνια  των ρυτίδων του έφτασαν  τα μικρά πλεούμενα κι οι παράξενοι γλάροι μη σε ξεγελά το μικρό καλοκαίρι\ τα καλύτερα ταξίδια γίνονται μεταματιακλειστά ν΄' αφήνεσαι έτσι να ταξιδεύεις δαγκώνοντας και λείχοντας τρυφερά το κάτω χείλος απομυζώντας το ακέραιο\ οι άνθρωποι δεν στερεύουν αν σηκωθώ κι ανάψω το φως πες μου πως δεν θα πληγώσω αυτή τη στιγμή που υγρή διαποτίζει όλο τον ορίζοντα μετά έξω ήτανε το χιόνι θυμάσαι; θα λέω μετά από χρόνια και μεις παίζαμε στο δρόμο κοροϊδεύοντας   αψηφώντας τηνκάθεμικρήκαιμεγάλη απόσταση\ σε κυνηγώ στη λεωφόρο κλείνομαι γιαπάντα μέσα σου υποφέρεις μαζί μου να, κοίταξε μένω μετέωρ...

Όχι δεν μπορεί να είναι μια σκιά μόνο που ακολουθεί τα φώτα θα με βρεις πίσω από κάθε μια απλή συνηθισμένη καληνύχτα τίποτα τίποτα ιδιαίτερο μόνο που όταν γίνεσαι το σώμα κι η πνοή μου κοφτή,  βαριά όταν γεύομαι μεμιάς όλα σου τ' αρώματα κακάο, μέλι, γάλα και μέταλλο τότε, φτάνω τόσο βαθιά τόσο μακριά μέσα μου μέχρι το γάλα μου το πρώτο γίνεσαι ο χρόνος μου χωρίζομαι κι ενώνομαι γίνομαι όλα όσα μπορείς αίσθηση, ένα, ενιαίο που δεν μπορείς να ξεχωρίζεις πια δικό μου δικό σου ανήκουμε πια στο χάος και το άχρονο κενό που πληρούται εν εξάλλω θέλω να χανόμουν εκεί που θέλω να επιστρέψω το νόημα \\βρίσκω για ένα απειροστό ανοίγοντας μια άβυσσο απ' όπου γυμνό φως με τυλίγει /όταν απόλυτα μη ζητάς να το περιγράψω αν το μπορούσα θα σήμαινε πως δεν το ζούσα ας έχω το προνόμιο να φτάνω εκεί ξανά και ξανά ποτέ να μη σώσω τίποτε άλλο πια να εξηγήσω και τούτα δω τα βιβλία να τα κλείσω τίποτε  άλλο πια παρά πλήρης ακέρια αίσθηση τόσο π...

Υποτίθεται πως κουβαλάω μια ατέρμονη άνοιξη που καιροφυλακτεί στα οστά των χρόνων ακροστιχίδες αδέξιων δρόμων που δεν ορίζουν παρά το ανεπίδοτο εκκρεμώντας ες αεί σαν πράξη που όλο αναβάλλεται παρατηρώντας με τη μνήμη τεντωμένη εταστικά βλέμματα όλοι ατονούν στην ίδια κατεύθυνση πάτησα πίσω και γύρισα κατά τη νύχτα που όλο ανέβαινε σε είδα να αποδελτιώνεις μέσα στα μάτια σου το υγρό σώμα μου που αποτολμά το πέρασμά του μέσα σου ορθώνοντας ένα μικρό σημείο το παιδί κι ως σχήμα μέσα σε σχήμα μετουσιώνεται ανακλάται σε δεκάδες κατοπτρικά τεθλασμένα πρόσωπα περαιώνεται μόνο βαθιά εντός ως εκεί που βυθίζομαι έκπληκτος ανακαλύπτοντας εκ νέου μνήμη τόπο αφή θερμό γυναίκα

Πρέπει να μάθουμε ν' αποταμιεύουμε να μπορούμε να παίρνουμε το πολύ  από το λίγο μα πες μου σε ρωτώ κι απάντηση δεν περιμένω πώς θα ήταν δυνατόν μαζί σου να μην είναι η κάθε μέρα καλύτερη όλα θα κυλούσαν και γρήγορα αλλά κι αργά κατά την κάθε διάθεση κι άλλοτε σαν παιχνίδι σαν αυτή την ξεγνοιασιά τρέχοντας αναμετρώντας τον  χρόνο με νεύρο έλα να δούμε αν θα προφτάσουμε οδηγείς πιο αργά από άλλες φορές το βλέπω ότι το νιώθεις κι εσύ πως δεν θα θελα τίποτε άλλο παρά να πορεύομαι έτσι τι θα ταν  πιο σωστό και ταιριαστό το γνωρίζω πως το γνωρίζεις ας είναι δήθεν η αμφιβολία παρούσα σε κάθε διακινδύνευση δεν υπάρχουν εάν και αλλά και δεν χρειάζεται  ούτε διαίσθηση ούτε υποθέσεις η αγάπη ας μην το παραδέχεσαι είναι παρούσα όσο δεν πείθεσαι τόσο περισσότερο τα βλέπω όλα  να μετουσιώνονται σε κάθε έκφραση κάθε αυθόρμητη κίνηση η ζωή που αλλάζει όλα τελικά  ευεξήγ...