στον ήλιο

Θ' ανέβουμε

σε άλλες παγωμένες κορφές

οι νύχτες θα πέφτουνε κάτω

πηχτές σαν μαύρο αίμα

δεν θα υπάρχει κανείς

να συγχωρέσει

το πιο μεγάλο κρίμα μου

η αγάπη

έτσι έζησα

γιατί μόνο αγαπώντας

μπορούσα

κι είναι συχνά

πικρή η ανταμοιβή

τέναγος η ανάγκη

κι έπειτα 

όλα λίγο ή πολύ

καταλύονται

και δεν σημαίνουν 

τίποτα πια

μέσα σ' ένα φιλί

είδα αυτό το βλέμμα

βαθύ, υγρό κι αλάνθαστα

σημάδια πως

μπορείς ακόμα

και το θέλεις

όλο και πιο βαθιά μου μέσα

να με βρίσκεις

κι απ το σκοτάδι μου 

που μέσα θρέφω

στο πιο γλυκό ακρογιάλι

γυμνό κι ωραίο

πίσω στον ήλιο 

να με δίνεις