στεναγμός

Τα μεσημέρια

που το σώμα παίρνει το σχήμα

της επιθυμίας

κι όλα ελαφρύτερα

αναβλύζουν από μέσα

όταν

θα γίνομαι πηγή

για να σε δροσίζω

όταν

θα καταργούνται

όλα τα πριν και μετά

καθόλου δεν με πειράζει

κι ας φωνάζουν έξω

κι ας  μάχονται στο δρόμο

κλείνεται όλη του κόσμου

η ασχήμια

έξω απ' αυτές τις γρίλλιες

και με ρυθμό που δίνουν

τα κορμιά σαν πάλλονται

φεύγουνε μακριά

σαν σύννεφα στο πέλαγος

τα κατάλοιπα

των μικρών και μίζερων ωρών

όπως

όταν κατεβαίνοντας το λόφο

ξαφνικά με έκπληξη

ανακαλύπτεις πως

όλης της γης το χρυσάφι

ήταν πάντα εδώ

μόνο να σήκωνες λίγο το βλέμμα 

χρειάζονταν

σ' ένα ακίνητο λεπτό

να σταθείς απέναντι

στην αντανάκλαση αιώνων

τόσο λίγο χρειάζεται

όσο ένα κορμί

όσο ένα βαθύ φιλί

κι ένας παλιός  

γλυκός στεναγμός