εγκαίρως

όταν καταρρέουν

και τίποτα δεν σταματά

αυτό το τίποτα

που σαν χοντρή

αποκρουστική μεμβράνη

μια ξεραμένη κοιλάδα

έχοντας απομυζήσει 

όλο το νερό της ζωής

γιατί

γιατί να γίνεται έτσι

ποια τιμωρία

ποια απόγνωση μεγαλύτερη

απ' την απώλεια

του αλλοτινού εαυτού

να σκέφτεται κανείς πως

αυτά τα σάρκινα κουρέλια

κάποτε τραγουδούσαν

γελούσαν κι ερωτεύονταν

αυτά τα άχρηστα κούτσουρα

τι λέω, θεέ μου

πώς ν' απαρνηθεί κανείς

και το τελευταίο ψήγμα

όταν πρέπει το ποτήρι 

μέχρι την τελευταία σταγόνα

ποιος θεός

μισεί κι αγαπά τόσο

που αφήνει τα παιδιά του

έρμαια

του ανίκητου χρόνου

κατατροπωμένος κι αυτός

απ' την αιώνια ανάγκη

μην αργείς

όσο είναι καιρός

όσο ακόμα 

το φιλί  φιλί

και το κορμί ψυχή

ούτε ένα ξεραμένο φύλλο

ούτε και γλίσχρο, σάπιο κρίνο