κραταιά

αν γύριζα τον χρόνο πίσω

όχι πως νοιάζεται κανείς

αλλά να

άλλοι πώς τα καταφέρανε

κι εμείς στη ζωή

δεν είχαμε αρκετή Παρασκευή

γραφείο ταξιδίων

πάρε μας μακριά

γραφείο με τα φώτα αναμμένα

κι όλα εκτεθειμένα

Σάββατο βράδυ

Κυριακή βράδυ

φάε το βραδινό σου

και βγάλε τον σκασμό

πόσοι φύγανε

πόσοι γύρισαν πίσω

ένα ατέλειωτο 

πήγαινε - έλα

δεν το λες κι αναψυχή

γιατί θα πρέπει να υπάρχει

και ψυχή

κι όχι ένας πνιγηρός ορίζοντας

που όσο και να θες

ποτέ

ποτέ δεν θα τον διασχίσεις

μόνο από μακριά θα τέμνεται

από τα θερινά φέρυ μπόατ

για τον παρατηρητή

και τον υποβολέα

οι πρωταγωνιστές

δεν γνωρίζουν

όντες τυφλοί

κι ανυπόστατοι

μη με τραβάς

δεν ξέρω να φεύγω μπροστά

δεν ξέρω ούτε να πέφτω

καταλαβαίνω απόλυτα αυτούς

που βαδίσανε

με την ίδια αγωνία

με τη σφοδρότητα του Αύγουστου

και την παγωμένη ανάσα του Νοέμβρη

καταλαβαίνω

κι όμως δεν μπορώ τίποτα

να υποσχεθώ

παρά μόνο 

να ριχτώ με τα μάτια κλειστά

στην κραταιά 

αγκαλιά σου