Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

κραταιά

αν γύριζα τον χρόνο πίσω
όχι πως νοιάζεται κανείς
αλλά να
άλλοι πώς τα καταφέρανε
κι εμείς στη ζωή
δεν είχαμε αρκετή Παρασκευή
γραφείο ταξιδίων
πάρε μας μακριά
γραφείο με τα φώτα αναμμένα
κι όλα εκτεθειμένα
Σάββατο βράδυ
Κυριακή βράδυ
φάε το βραδινό σου
και βγάλε τον σκασμό
πόσοι φύγανε
πόσοι γύρισαν πίσω
ένα ατέλειωτο 
πήγαινε - έλα
δεν το λες κι αναψυχή
γιατί θα πρέπει να υπάρχει
και ψυχή
κι όχι ένας πνιγηρός ορίζοντας
που όσο και να θες
ποτέ
ποτέ δεν θα τον διασχίσεις
μόνο από μακριά θα τέμνεται
από τα θερινά φέρυ μπόατ
για τον παρατηρητή
και τον υποβολέα
οι πρωταγωνιστές
δεν γνωρίζουν
όντες τυφλοί
κι ανυπόστατοι
μη με τραβάς
δεν ξέρω να φεύγω μπροστά
δεν ξέρω ούτε να πέφτω
καταλαβαίνω απόλυτα αυτούς
που βαδίσανε
με την ίδια αγωνία
με τη σφοδρότητα του Αύγουστου
και την παγωμένη ανάσα του Νοέμβρη
καταλαβαίνω
κι όμως δεν μπορώ τίποτα
να υποσχεθώ
παρά μόνο 
να ριχτώ με τα μάτια κλειστά
στην κραταιά 
αγκαλιά σου







Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα