Κοίταξα
μέσα απ' τις κόχγες
μικρές, ξεκούρδιστες χαραμάδες
που αφήνουν οι μέρες του Νοέμβρη
σαν έργα σύντομα, ημιτελή
ή σαν κορμοί
που ανοίγουν
με τα χρόνια
ανάλγητα και χαίνουν
κι είδα
πόσο πιο όμορφο
όσο πιο κοντά το έχεις
εκείνο που από μακριά
θαυμάζεις και προσέχεις
μια ανέμελη αφέλεια
το βλέμμα παιχνιδιάρικο
και το χαμόγελο γλυκό
που απλόχερα σκορπίζεται
αυτά
κι άλλα πολλά
που μόνο το σώμα
με τους πόρους του
αναγνωρίζει και παραδέχεται
μου λείπουνε τώρα καιρό
κι όσο δεν τα 'χω
είμαι ένα κάτι
που ούτε σωστό το λες
ούτε καλά καλά και ζωντανό
μηχανικά περνώντας
από το βράδυ
στο πρωί
μόνο που εσύ
εύκολα μπορείς
όλα αυτά να τα συντρίψεις
και μέσα σου να μετουσιώσεις
σε μια ηλιόλουστη
θάλασσα ακύμαντη
ήρεμη και γλυκιά
όπως μετά τον έρωτα
που προσδοκά
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου