Αναπόληση

Να φέρουμε πίσω
το καλοκαίρι
παιδιάστικα να φερόμαστε'
και αστεία
χαμογελώντας και κλαίγοντας'
την ίδια στιγμή
λυτρωτικά
διαμαντένια δάκρυα
κύλησαν στα μάτια μου
κι ήταν τόσο αβάσταχτη
η νοσταλγία
όλα ξαναγυρνάνε κάποτε
σε φως
ένας μεγάλος γυάλινος πύργος
όπου μέσα του
παίζουμε σε δωμάτια κλειστά
απ' έξω κυλάει η ζωή
με κορίτσια που γυρίζουνε
από τη βόλτα
τα μάτια  με τα χρόνια
γίνονται βαθύτερα
οι άνθρωποι βαθαίνουν
πηγάδια ανοίγονται
από την άλλη μεριά
του ουρανού
ένας ήλιος
αντιφεγγίζει
και μακραίνει
τα βλέφαρα σκεπάζουνε
του κόσμου τη σκόνη'
και το δάκρυ'
γίνεται μια μαύρη γραμμή
λεκιασμένη
στον ορίζοντα
για να διαθλάται το φως
όσα μάτια'
τόσα ουράνια τόξα
και γλυκά πικρά
χαμόγελα
των αγαπημένων
από μακριά