Πιο πολύ

το σώμα
ένας κορμός
πάνω του χαράζονται
οι μέρες
μία μία
πιάσε
με το χέρι σου
χαρτογράφησέ με
τώρα που μπορούμε
διάτρεξέ με
τώρα που έχουμε
ένα στόμα
για το νερό
για το φιλί
που μέσα σου σταλάζει
γυναίκα
όλος ο χρόνος
μέσα σου
καταλύεται
μόνο εσύ
δίνεις τη διάρκεια
κι αλίμονο, το ξέρεις
όλοι εμείς
αδαείς
με τη λατρεία του πιστού
στα τρυφερά σου χείλη
βρίσκεται όλη η γνώση
πόσο μάταιος
κι όμορφος είναι ο αγώνας
στο μικρό σου δαχτυλάκι
εναποτίθεται
το άπειρο της λατρείας
μόνο εσύ μπορείς
με γλυκά χάδια
και με θωπείες υπόγειες
να ανασύρεις
το κάθε τι που μετράει
και μετριέται
στο ρυθμό που δίνεις
στο διαρκές και ασίγαστο
γυναίκα'
μέσα στον πόθο γεννημένη
δείξε μου
πέρα απ' τα όριά μου
μίλησέ μου
για τον πόθο που σε καίει
κάνε μου
αυτό που δίνει ζωή
και το ξέρεις
πως όλα τ' άλλα μάταια
μόνο αυτό που σου ανήκει
κάνε το δικό σου πάλι
και να μου λες
μέσα στη ζάλη
πόσο  το θέλεις
κι ακόμα πιο πολύ