Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αυτό που φοβάμαι

Αυτό που φοβάμαι
είναι πως
θα φύγεις
θα πάψεις να μ' αγαπάς
για να μη με αγαπήσεις
πως θα γίνω
μια μικρή
ανεπαίσθητη ουλή
που θα θέλεις
να ξεριζώσεις
για να μη μάθεις ποτέ
να ζεις μ' αυτή
αυτό που φοβάμαι
είναι πως
δεν θα δώσεις μια ευκαιρία
στη ζωή
ν' αποδειχτεί πιο μεγάλη
απ΄τα στοιχειωμένα θέλω σου
πως θα μ' αντικρίζεις
και δεν θα θέλεις να με βλέπεις
για να μην υπνοβατείς τη μέρα
να ξαγρυπνάς τα βράδια
αυτό που φοβάμαι
είναι πως θα δώσεις μια
στη ζωή
να διαγράψεις:
όλες τις εκπλήξεις
τους πόνους
και τα πάθη
και τα λάθη της
και τα θέλω
που απαιτεί μ' επιμονή
για να μην καταμετράς
μια μέρα
Πως θα γυρίσω πλευρό
και θα γλιστρήσεις
αθόρυβα
αδειάζοντας τον χρόνο
απ΄τις αποσκευές σου
πως θα μαζέψεις βιαστικά
τα ρούχα σου
κι εγώ θα μείνω
ν΄αναρωτιέμαι
πώς δεν μπόρεσα
να καταλάβω
το χάος που άνοιξα
άθελά μου
εγώ που ήθελα μόνο
ν' ανέβουμε ψηλά μαζί
και να κοιτάμε
και να λέμε:
κοίτα να δεις
που λέγαμε πως δεν μπορώ
δεν έχω
δεν φτάνω
αυτό που φοβάμαι
είναι αυτό που αγαπώ
κι αυτό που με κρατά
αυτό που κάνω πανί
και ταξιδεύω
απλώνοντας τα χέρια
απλώνοντας την καρδιά μου
αυτό που φοβάμαι
στο δίνω να το φυλάξεις
βαθιά μέσα σου
εκεί που κατοικώ
και τώρα
και πάντοτε
αχ, αυτό το "πάντοτε"
που δεν μπορώ
να το χωρέσω
σ' ένα δυαράκι
σ' ένα τραγούδι
σ' ένα φιλί
αυτό που φοβάμαι
είναι το πιο
δικό σου
απ' τα δικά μου
είμαι εγώ
που φοβάμαι...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά