Πλατεία

Απόψε είχε δρόμο
Κατηφορίζοντας
πέρασα, όχι σκόπιμα,
από εκείνη την πλατεία
όπου είχαμε στήσει κάποτε
μια εκδήλωση
- θυμάσαι; -
Οι τόποι, λοιπόν,
έχουν μια μοναδική ιδιότητα
να κουβαλούν την ιστορία τους
υπενθυμίζοντας διακριτικά
όσες λεπτομέρειες
μπορεί να φαίνονται ίσως ασήμαντες
αλλά οι ζωές μας είναι που
τις κάνουν σημαντικές:
το πώς κοιταχτήκαμε
κάπως με επιφύλαξη
αλλά και με ανεπαίσθητη προσδοκία
το πώς με επιμέλεια
αποφύγαμε
να αγγιχτούμε
έστω "τυχαία"
τον τρόπο που σ' έβλεπα
να κινείσαι
να δουλεύεις ευσυνείδητα,
όπως κάνεις πάντα,
να κρατάς μιαν απόσταση
που, ξέρω, θα 'θελες
να υπερβείς
το να μην ξέρεις πώς
να με εξημερώσεις
εγώ να λέω:
το βράδυ
στην εκδήλωση
κάποια αφορμή θα βρω
αλλά να μην έρχεσαι
- η πλατεία κουβαλάει ακόμα
την απογοήτευσή μου τότε -
Αλλά οι τόποι αλλάζουν
διαρκώς
εμείς οι ίδιοι αλλάξαμε
ευτυχώς
όμως, περίεργο,
ποτέ δεν έτυχε
να ξαναπεράσουμε από κει
Θα μου πεις
γιατί τα θυμάσαι τώρα αυτά
είναι ήδη χθες
κι όμως
ένα χθες που ζει
μέσα στο σήμερα
Θέλω να τα θυμάμαι όλα
θέλω να θυμάμαι
πώς  ξεκίνησε
για ν' αναγνωρίζω πάντοτε
στο πρόσωπο του χρόνου
και να φυλάω,
ακριβό δώρο,
εκείνη την πρώτη
ανεκπλήρωτη υπόσχεση:
τότε που σε περίμενα
και δεν ήρθες
γιατί δεν ήξερες
ότι ήδη
σ' αγαπούσα
προτού έρθεις