Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διάλειμμα


Τέλος το διάλειμμα, τα μάτια μου
μη δεις
να μη φανεί πως καίνε μέσα μου
οι λέξεις
τέλος το  διάλειμμα, μη φύγεις,
μη χαθείς
μια ζωή που μένει πίσω
πώς να αντέξεις

Θέλω να βγω  να περπατήσω
όλα τα πρέπει
να γκρεμίσω
να τα θυμάμαι όλα, θέλω,
να φωνάξω
θέλω να βγω, μα η φωνή μου
πνίγεται μέσα
στο κορμί μου
που δεν μπορώ χωρίς εσένα
να πετάξω

Δεν θα γυρίσω να κοιτάξω
όλο λέω
μα να και πάλι που σε ψάχνω
σαν τον κλέφτη
γυρνώ στο σπίτι και τ' ανείπωτά μου
καίω
κι αντανακλάω τη ζωή μου
στον καθρέφτη

Θέλω να βγω  να περπατήσω
όλα τα πρέπει
να γκρεμίσω
να τα θυμάμαι όλα, θέλω,
να φωνάξω
θέλω να βγω, μα η φωνή μου
πνίγεται μέσα
στο κορμί μου
που δεν μπορώ χωρίς εσένα
να πετάξω

Τέλος το διάλειμμα, για άλλη
μια φορά
που θα φορά η νύχτα της σιωπής
το ρούχο
όσο κυλάει ο χρόνος βλέπω
καθαρά
ποια είν' η αλήθεια μου και η λαχτάρα
που 'χω

Θέλω να βγω  να περπατήσω
όλα τα πρέπει
να γκρεμίσω
να τα θυμάμαι όλα, θέλω,
να φωνάξω
θέλω να βγω, μα η φωνή μου
πνίγεται μέσα
στο κορμί μου
που δεν μπορώ χωρίς εσένα
να πετάξω


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά