Επέτειοι

Δεν μου αρέσουν

οι επέτειοι

Μου θυμίζουν επαίτες

κούφια λόγια

μεγάλα

και υποσχέσεις

που δεν κρατήθηκαν 

Επέτειος είναι το

έλα τώρα,

τώρα που σε χρειάζομαι

δεν θέλω να στο θυμίζω αυτό

Έτσι, χωρίς λόγο,

να σου κρατήσω το χέρι

στο σκοτάδι

Να σβήνουμε το φως

και να σε κοιτάω στα μάτια

για να βλέπω

τον κόσμο

κρυφά να μου χαμογελά

Επέτειος είναι 

να γιορτάζουμε

την εύκολη, τη δύσκολη,

την κακή μου μέρα

που γλυκαίνεις

Επέτειος είναι

το πιάτο που μοιράζεσαι

το ένα κομμάτι σοκολάτα

που απ το στόμα  μου

γλιστρά στο δικό σου

που σε ζεσταίνω 

τα κρύα βράδια

που ανοίγω τα χέρια μου

και χωράει

όλη η απεραντοσύνη

το χθες και το αύριο

μέσα στο τώρα

Επέτειος είναι 

οι ρυτίδες και το γέλιο

η μυρωδιά απ΄τα μαλλιά σου

ή μια συνηθισμένη διαδρομή

με τ' αυτοκίνητο

που γίνεται αφορμή

να με κοιτάς

και να με χαίρεσαι δίπλα σου

Επέτειος είναι 

να μη λείπεις

να είσαι εδώ

τώρα που σε θέλω

και να σε θέλω

το ίδιο

κι όταν δεν είσαι

Επέτειος είναι

να τα θυμάσαι όλα

αλλά και να μη χρειάζεται

να θυμάσαι τίποτα

γιατί κάθε μέρα

ξεκινάς 

με την ίδια λαχτάρα

με τον ίδιο πόθο

με την ίδια ζάλη

με το ίδιο ξάφνιασμα

στην αίσθηση 

στο άγγιγμα

όπως εκείνη 

την πρώτη στιγμή

Επέτειος είναι

η στιγμή

ξανά και ξανά

απ' την αρχή

χωρίς τέλος

και αρχή