Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γι' αυτό

Ναι
η καρδιά υπερβάλλει
δεν ξέρεις πάντα
στο μυαλό
και στο σώμα
τι να συμβαίνει
ίσως να είμαστε
μόνοι
ίσως και όχι
πέρασαν χρόνια
κι ακόμα δεν κατάλαβα
ό,τι έκανα
κι ό,τι κάνω
δεν γίνεται
χωρίς κόπο
δεν είναι εύκολο
ποτέ δεν ήταν
να σπάσεις τα δεσμά
να υψωθείς λίγο παραπάνω
δεν γίνεται χωρίς
τον ίλιγγο
χωρίς την αβέβαιη
ακροβασία
να κερδίζεις τι ζωή
βήμα το βήμα
να βγαίνεις
απ' τον σκληρό μανδύα
του εαυτού
που όλο ζητά, ζητά
να είναι η ανταμοιβή σου
αυτό το μικρό βήμα
μη φοβηθείς
την ακροβασία
αν ξέρεις
να ζυγίζεις καλά
το πρέπει και
το θέλω
δεν έχω, να λες,
μόνο είμαι, είσαι
και ν' αναζητάς
αυτό το δύσκολο
είμαστε,
γιατί αλλιώς
μόνο είσαι, είμαι
πώς να το πω
δεν ξέρω αλλιώς
μόνο έναν τρόπο
έχω μάθει
μόνο αυτό ξέρω
να λέω μονότονα
αλλά να, αυτό
που έχει σημασία, τελικά,
είναι που θέλω
να νιώθω την ανάσα σου το βράδυ
και να έρχεται το πρωί
μια καινούρια μέρα
και να λες
θα μπορέσω και σήμερα
να μετρηθώ
με τον κόσμο
γιατί ξυπνάω δίπλα σου
μόνο γι' αυτό

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα