Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γι' αυτό

Ναι
η καρδιά υπερβάλλει
δεν ξέρεις πάντα
στο μυαλό
και στο σώμα
τι να συμβαίνει
ίσως να είμαστε
μόνοι
ίσως και όχι
πέρασαν χρόνια
κι ακόμα δεν κατάλαβα
ό,τι έκανα
κι ό,τι κάνω
δεν γίνεται
χωρίς κόπο
δεν είναι εύκολο
ποτέ δεν ήταν
να σπάσεις τα δεσμά
να υψωθείς λίγο παραπάνω
δεν γίνεται χωρίς
τον ίλιγγο
χωρίς την αβέβαιη
ακροβασία
να κερδίζεις τι ζωή
βήμα το βήμα
να βγαίνεις
απ' τον σκληρό μανδύα
του εαυτού
που όλο ζητά, ζητά
να είναι η ανταμοιβή σου
αυτό το μικρό βήμα
μη φοβηθείς
την ακροβασία
αν ξέρεις
να ζυγίζεις καλά
το πρέπει και
το θέλω
δεν έχω, να λες,
μόνο είμαι, είσαι
και ν' αναζητάς
αυτό το δύσκολο
είμαστε,
γιατί αλλιώς
μόνο είσαι, είμαι
πώς να το πω
δεν ξέρω αλλιώς
μόνο έναν τρόπο
έχω μάθει
μόνο αυτό ξέρω
να λέω μονότονα
αλλά να, αυτό
που έχει σημασία, τελικά,
είναι που θέλω
να νιώθω την ανάσα σου το βράδυ
και να έρχεται το πρωί
μια καινούρια μέρα
και να λες
θα μπορέσω και σήμερα
να μετρηθώ
με τον κόσμο
γιατί ξυπνάω δίπλα σου
μόνο γι' αυτό

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις