Ex Post

Ισορροπώντας σ ένα μεταίχμιο από το φως στο περιδέραιο σκοτάδι θα σηκώνεσαι πάλι Σάββατο με κρύο και ψιλόβροχο θα παίρνεις το δρόμο για το λόφο μ' έναν καφέ ζεστό κοιτάζοντας από ψηλά στα νότια αναμοχλεύοντας τις μακριές αυγουστιάτικες νύχτες ο χρόνος ξεκλέβεται κλέβεται κλέβει κι εξαπατά έλα έστω και για λίγο θα είναι και πάλι αναγκαίο μα κι ευπρόσδεκτο σαν τις αλλοτινές μας εποχές που γυρίζουν σαν κι εμάς που  κρατάμε στο πρόσωπο κάτι αδιόρατα επίκαιρο κι επίπονο μια αναλαμπή θυμάμαι τόσο καθαρά τις παιδικές φωτογραφίες όλα μου είναι τρομαχτικά οικεία  και κοντινά μαθαίνοντας  να επιβιώνεις στο σκοτάδι που ενσκύπτει με το απαλό σου χέρι στο στέρνο μου διαρκώς παρούσα τόσο που συγχωνεύονται οι στιγμές και τα όρια μ έχεις κάνει να υπερβώ το χρόνο το λέμε ως σχόλιο κοινό μα μέσα μου βαθιά πιστεύω ό,τι σε κίνηση θέτεις ό,τι αφήνεις ύστερο ό,τι κατακτάς όλα με διατηρούν στην επιφάνεια αναλλοίωτο κι αλώβητο θεε μου, τι ύβρις...

Εκμυστηρευτές ερωτοφύλακες ιερό σώμα αποτυπωμένο στο σεντόνι περικλείνοντας στις ζάρες πόθο και πόνο παίρνοντας σε ίσα μερίδια διατηρώντας την ισορροπία θνητού και αθάνατου σφυροκοπώντας σαν σφυγμός σε έξαρση τα νεύρα τεντώνονας σε ένα έπακρο αχαλίνωτα αβίαστα καλπάζοντας με ιαχές όχι δεν υπάρχουν υποτελείς θελημένα αφήνεσαι σε υποτάσσω ψευδώς ενώ πολύ καλά γνωρίζουμε πως τυφλά υποταγμένος ασπάζομαι τ' ακροδάχτυλα ίσα μερίδια πόθος και έλεος στο χαμόγελο και τη γραμμή των χειλιών βλέπω το βαθύτερο ένα το σκοτάδι που δίνει φως κι όλο σπουδάζοντας όλο περισσότερο είναι αυτό το ένα που παραδέχεσαι ιερό τέμενος λατρευτική μου πύλη αποτίνω σε σένα όλη μου την πίστη και τ' αλμυρό το πρόσφορο

κορμί μου για ταξίδι αφορμή μου κρατώ επάνω μου κολλάω σε όλους του τοίχους σαν φτηνός μανιακός serial θα θελα να προβάλλεσαι στο ταβάνι μα και πάλι όπου είμαι κατοπτρίζεσαι μέσα μου ούτως ή άλλως να παίξω με το διάδημα να παίξεις όλες μου τις δυνάμεις ποντάρω στα δάχτυλά σου κανόνισέ τα όλα όπως ξέρεις ξυπνώ αχάραγα και ψάχνω να βρω τ' απομεινάρια μια μέρας που δεν σ είχα στο κινητό εικόνα ένα εικόνα δύο θα το πετάξω κάτω δεν γίνεται αναλώνεται σε εικόνες και στιγμιότυπα ναι, εγώ που είμαι καλός σ' αυτό όλα να τ' αποτυπώνω μ΄αυτό ξεκινώντας και τελειώνοντας τη μέρα λέω πως δεν μπορεί είναι άρρωστο, το θέλω ζωντανή παντού εδώ και τώρα και συνέχεια και με γλυκά καμώματα να μ' έχεις τελειωμένο δικό σου σε βλέπω και νιώθω γλυκά να παραλύω παραδομένος εκούσια και με τη θέλησή μου όλη στα δικά σου χέρια πώς με κάνεις να βρίσκω και να χάνω όλα πώς βγάζεις το μέσα  μου έξω όλο φωτεινό και ρευστό λάμπον έξω στον κόσμο θέλ...

Γάμησέ το χρόνο που δεν προλαβαίνει γάμησέ το τον καιρό που μια κοντεύει και μία μακραίνει γάμησέ με γίνε το τέλος και το πρώτο βήμα το όριο και το πιο πέρα θέλω μαζί σου να σπάσω κάθε περιθώριο να περπατήσω γυμνός στο δρόμο να σ έχω επάνω μου και τίποτα να μη με νοιάζει ω ναι ας φύγουμε ας ξεφύγουμε είναι τόσο απλό να είσαι παράφορα ο έρωτας έχει τον τρόπο του τόσο εύκολα και φυσικά καταργώντας κάθε σκέψη κάθε έννοια και ορισμό έλα ορμητικά και κατάλυσέ με πιστεύω αυτό είναι θεός μάρτυς μου αυτό το σώμα ο κώδικας αυτό το αίμα ό,τι μετουσιώνεται γλυκιά μαστίχα το πιο σπάνιο ποτό εύγεστή μου μη μου μιλάς μόνο ευωδίασε γύρω μου και μέσα μου άλλο δεν χρειάζομαι πια τιοποτα! Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού.. .

Το κρυφό και φανερό μου όταν θα κυλήσουν τα νερά στα κράσπεδα και τα βαριά σύννεφα μαύρα θα καλύπτουν το φως θα είμαι πιο καλά από ποτέ που θα είσαι στα χέρια μου κουλουριασμένη και τεντώνοντας κάθε μυ λίκνισμα δεξι λικνισμα αριστερό γοργά ξυπόλητη στο πάτωμα πάρε την πετσέτα πάρε τον πόθο μου πάρε το θεό μου κάνε αυτό που είναι το πιο ωραίο καιαπλόκιόμωςτόσοπολύπλοκο σκάει το κύμα στο βράχο και μανιάζει καισυμωρόμουκαλπάζειςστοναφρό κρατάω και μου φεύγει από τα χέρια το τιμόνι[' πώς τιθασεύεις τους σορόκους σκάνε μεορμή 'παλεύω να κρατηθώ επάνω καισηκωνουμαι και πέφτω κάνε μου κάνε έρωτά μου έλα και θέσπισε μέσα μου κάθε βουλή κι επιθυμία το δάχτυλο με βουλιμία στο στόμα γλυκιά μαστίχα τόσο γλυκιά καιπιπεράτη δεν΄εχω γεύση άλληστο στόμα μέλη μουσφιχτά ορίστε με μέσα στο μανικό σας νόμο δεν έχω, σουλέω, πέρα απ' αυτό άλλον κανένα π[ιο αληθινό το γαμημένο που αγαπώ την άλλημέρα στους ιχθύς ολημερίς κι οληνυχτίς!

στην αυλή  θα θυμηθούμε ξανά τις νύχτες και τ' απογεύματα μετά τα μαθήματα  λίγο πιο κοντά να καθήσουμε στο σκοτάδι να πιούμε ακόμα ένα ακόμα λίγο πριν να πρέπει ν' ακουμπήσω δειλά και με προφύλαξη το χέρι η καρδιά μου να αναστατώνεται  απ' αυτό  το μόνο άγγγιμα να λέμε για μας για όσα θέλουμε πολύ να ζήσουμε μα βάλε άλλο ένα δεν πειράζει θα πάω σπίτι θα μαι μόνος και θα θυμάμαι αυτά τα μάτια μες στο σκοτάδι το φως απ' τα κεριά να κρατώ ένα λεμόνι το σκυλί  να κουλουριάζεται κάτω απ' τα πόδια μας στο τραπέζι να σ' αγαπώ και να μη φτάνω λίγο ακόμα και να μακραίνεις Παρασκευές που περίμενα από νωρίς να ρθει τ' απόγευμα να τρέξω για να προλάβω λίγο ακόμα χρόνο να κλέψουμε σαν τα άγουρα λεμόνια το νυχτολούλουδο και την ελιά είμαι κι εγώ ένα αλλο δέντρο ποτέ δεν έφυγα  απ' την αυλή κι απ το παράθυρο άμα τ' ανοίξεις θα δεις πως στέκομαι στην πολυθρόνα και σου μιλάω ...

Σήμερα κρατώ ένα τριαντάφυλλο μικρό το στήθος σου κι απ' τη θηλή του το άρωμα κρατώ τη γεύση την υφή του στα ακροδάχτυλα σε ξαναβρίσκω έφηβη και δροσερή  - για μένα πάντα έτσι θα είσαι - τόσο απαλό και κοριτσίστικο τόσο διάφανο και στρογυλλό μπορώ ξανά και να σε πλάσω μέσα στη χούφτα μου να γείρω επάνω σου και ν' αφεθώ σαν το παιδί πόσο που είναι ποθητό να 'ρχεσαι πίσω στην πηγή αρχή των όλων, γυναίκα, όνειρο γλυκό παρηγοριά κι επιθυμία γλυκιά μου τρέλλα, προσμονή κι ανατριχίλα ρεύμα διαχέεις μέσα μου μα και ρευστή γαλήνη γυναίκα, στο στήθος σου απαλή καταφυγή κορίτσι, πόρνη και αγία μόνο μου εσύ πιστεύω γυμνή απ' όλα τα ψιμύθια κοντά σου θέλω έτσι να ζω και μέσα σου ξαναγυρνώ να βρω του κόσμου την αλήθεια