Ex Post

Η οιονεί διαφαινόμενη πολιτική νομιμοποίηση του νεοφασισμού είναι μια πολύ σοβαρή ιστορία που λίγους φαίνεται να προβληματίζει σοβαρά. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Κασσάνδρα για να μαντέψει τι προοιωνίζεται μια τέτοια μετάλλαξη του πολιτικού φάσματος. Ωστόσο, ας αναρωτηθούμε, συμπολίτες, πόσο ωραία έστρωσαν τον δρόμο προς αυτή τη μετάλλαξη όλοι όσοι, μέσα από διάφορα κέντρα και παράκεντρα, συστηματικά  και προγραμματικά, σχεδόν, τα τελευταία δύο χρόνια: Απαξίωσαν και υπονόμευσαν τον κοινοβουλευτισμό και τις θεσμικές εκφράσεις του σε κάθε επίπεδο Στη θέση του κριτικού λόγου και του ελέγχου καλλιέργησαν την αυτοδικία, τις άναρθρες κραυγές και την ισοπέδωση Αντί για το "αρχή άνδρα δείκνυσι" επέβαλαν στο κοινωνικό σώμα το "όλοι ίδιοι είναι", "όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί είναι τεμπέληδες", "όλοι οι δικαστές απατεώνες" και άλλες ισοπεδωτικές υπεργενικεύσεις Με ζήλο αφιόνιζαν το παθιασμένο πλήθος των - δικαίως και αδίκως- αγανακτισμένων με πρ...

Διάβαζα μια νεκρολογία Για έναν άνθρωπο Έντιμο Δημοκράτη Αγωνιστή Δεν θυμάμαι πώς λέγονταν Μα δεν έχει σημασία Αυτό που έχει σημασία Είναι ότι πέρασε μέσα από νίκες Και ήττες και νίκες Και ξανά ήττες Μέχρι που ήρθε το τέλος Πικρό και απρόσκλητο Τι βάρυνε τελικά περισσότερο Στη ζωή αυτού του ανθρώπου Παραπάνω απ' την απώλεια Την οδυνηρή ανάγκη Να πρέπει να συνεχίσεις Πέρα απ' το σημείο Που ορίζει ο νους Πέρα απ' το όριο Του πόνου Νομίζω είναι αυτό που λέμε: Ανθρώπινο Πολύ ανθρώπινο Σαν την αγάπη

Με τρομάζουν οι άνθρωποι με τις βεβαιότητες. Με τα στέρεα, ατράνταχτα επιχειρήματα, τις θέσφατες αλήθειες, τις ακλόνητες αποφάνσεις.  Με τρομάζουν αυτοί που κατέχουν το μύθο και την αλήθεια. Που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Που ξέρουν τ' απομέσα και τ' απέξω, τα ρητά και τ' άρρητα.  Που με ευκολία σηκώνουν τα λάβαρα και την άλλη στιγμή τα υποστέλουν.  Που αποθεώνουν και δικάζουν. Που με περισσή φροντίδα εξυμνούν και διαπομπεύουν. Που κραυγάζουν και κωφεύουν.  Που εξισώνουν θύτη και θύμα.  Που όλο οι άλλοι φταίνε. Που πάντα κάποιος φταίει.  Που δεν αναγνωρίζουν το ενδιάμεσο, το μεταίχμιο, το ενδεχόμενο και μου ζητούν να πάρω θέση στ' άκρα.  Που με συμπιέζουν στο ακλόνητο σύμπαν τους, καιροφυλακτώντας να ξεσχίσουν την πρώτη αβεβαιότητα, την παραμικρή απόκλιση απ΄ το δόγμα, την αίρεση, ως επιλογή και εκλογή αλλά και στάση. Μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της υφέρπουσας- φασίζουσας απολυτότητας επικαλούμαι και πάλι τον ελευθεριακό λόγο ε...

Απόψε μια αναφορά στον Ζοζέ Σαραμάγκου με αφορμή την προμετωπίδα αυτού του blog:   Σπαράγματα νεκρά από κόσμους που δεν πρόλαβα να σώσω  ό,τι πασχίζω ν΄αποδώσω Κι ό,τι γυρνά ξανά στο στόμα και γίνετ' ένας στίχος είναι της μοναξιάς ο ήχος... Αντιγράφω λοιπόν από τον Πορτογάλο νομπελίστα και πραγματικά προοδευτικό διανοούμενο - και πάνω απ΄όλα συνειδητό πολίτη -  το παρακάτω απόσπασμα, όπως το παρέθεσε στο blog του: "Μεταφέρουμε αυτό που βλέπουμε και αυτό που αισθανόμαστε (αν υποθέσουμε ότι το "βλέπω" και το "αισθάνομαι", όπως τα αντιλαμβανόμαστε συνήθως, είναι κάτι παραπάνω από τις λέξεις με τις οποίες μας είναι σχετικά εφικτό να εκφράσουμε το ιδωμένο και το συναίσθημα...) σε ένα συμβατικό κώδικα σημείων, τη γραφή, και αφήνουμε στις περιστάσεις και στις συμπτώσεις της επικοινωνίας την ευθύνη να φέρουν ως την αντίληψη του αναγνώστη, όχι το ακέραιο της εμπειρίας που προτιθέμεθα να μεταδώσουμε (αναπόφευκτα μερικό σε σχέση με την πραγ...

Περνούν αδυσώπητα οι μέρες.   Δυσκολεύομαι ήδη να ακολουθήσω τις εξελίξεις. Δυσκολεύομαι να ανιχνεύσω τα βήματα και τις συντεταγμένες.   Έχω κουραστεί με τη μιζέρια, την υπόρρητη βία, τη δυσωδία αυτών που βυσσοδομούν, τη ματαίωση, την απουσία προοπτικής, την καταστροφολαγνεία και την αδιάκοπη ανακύκλωση της ανθρωποφαγίας, με τη μισερή υποκρισία, την προπέτεια της αμάθειας, την αλαζονεία της κάθε μικροεξουσίας, τα πολλαπλά προσωπεία του ψεύδους … Δεν επιθυμώ τίποτε άλλο παρά να βγω έξω, ν' αρχίσω να περπατάω και να εύχομαι να μη σώνεται ο δρόμος.   Ανεβαίνω τρέχοντας δίπλα στο ξερό ποτάμι ακολουθώντας αντίστροφα τη ροή. Μετά σταματώ, βάζω τα ακουστικά και κατεβαίνω παράλληλα με το άλλο μεγάλο ποτάμι, τη Θησέως.   Ανοίγω δρόμο αυτιστικά σαν υπνωτισμένος στο πεζοδρόμιο.   Όσο πλησιάζω στην παραλία τόσο προσπαθώ, μάταια, να επεκτείνω τη διαδρομή. Ο δρόμος λιγοστεύει και εγώ ακολουθώ τα βήματά μου που με βγάζουν πάλι στο ίδιο αδιέξοδο. ...

Σάββατο 11:00 π.μ. Σύνταγμα. Σιγά σιγά κόσμος μαζεύεται. Και πάλι όμως η συγκέντρωση απέχει πολύ από τις "ένδοξες" μέρες των "αγανακτισμένων". Στις 12:00 το μεσημέρι πια έχει φτάσει στα όριά της. Κάποιοι μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου φωνάζουν λίγα άνευρα, κακοφορμισμένα συνθήματα. Στο δρόμο και στην πλατεία ο κόσμος αμήχανος, μουδιασμένος. Πίνουν καφέ από το πλαστικό, διαβάζουν free press, συνομιλούν με τον διπλανό. Ξανοίγουν το βλέμμα κατά τον παντόπτη Λυκαβηττό.  Κοινή η αμηχανία, κοινή και η α-πορία: είμαστε εκεί, αλλά δεν ξέρουμε με ποιον στόχο, ποια η επόμενη μέρα, τι μας ενώνει, τι ζητάμε. Κάποιοι ήρθαν με ποδήλατο και κόβουν βόλτες πάνω- κάτω. Άλλοι έφεραν και τον σκύλο τους. Αυτός, νομίζω, είναι ο πιο ευτυχής απ' όλους. Χώνεται στο πλήθος, κυνηγά πλαστικά μπουκάλια που του πετούν, κάποτε και μια θηλυκιά, που ξεφεύγει απο το δύστυχο αφεντικό της. Είναι όλα τόσο απελπιστικά ακίνητα και ήσυχα. Οι ματατζήδες αραχτοί με την ασπίδα και το κ...

Παράταση για το μοιραίο για τ' ωραίο άφεση είχαν τα χρόνια   μου, ζωή μου, άρνηση προτού να μάθω ό,τι πάθω ν΄ αγαπώ Παράταση κι   άμα δεν έχεις   να αντέχεις διάθεση κάνε τη χάρη και ψυχής κατάθεση απ’ το ποτήρι σου στα χείλη σου να πιω Παράταση απ’   την αγάπη, την απάτη το χαμό κι αν ίσως αύριο δεν είμαι πια εδώ θα μ’ έχεις πάντα σαν κρυμμένο εαυτό Παράταση, ό,τι πονά ό,τι δεν έχει τελειωμό λίγο ακόμα με σφυγμό μηδενικό πριν να σκορπίσει σα σκιά το σκηνικό Παράταση λίγο ακόμα δος μου σώμα διάσταση να δω τα λάθη   και τα πάθη απάντηση μήπως και δώσω πριν ενδώσω στο εκτός Παράταση λίγο ακόμα πριν τελειώσει η παράσταση μια και έξω κι αν αντέξω άνοιξη μες το χειμώνα να σκορπίσεις σαν θεός Παράταση απ’   την αγάπη, την απάτη το χαμό κι αν ίσως αύριο δεν είμαι πια εδώ θα μ’ έχεις πάντα σαν κρυμμένο εαυτό Παράταση, ό,τι πονά ό,τι δεν έχει τελειωμό για λίγο ακόμα με σφυγμό μηδενικό πριν να σκορπί...