Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παράταση


Παράταση
για το μοιραίο για τ' ωραίο
άφεση
είχαν τα χρόνια  μου, ζωή μου,
άρνηση
προτού να μάθω ό,τι πάθω ν΄ αγαπώ

Παράταση
κι  άμα δεν έχεις  να αντέχεις
διάθεση
κάνε τη χάρη και ψυχής
κατάθεση
απ’ το ποτήρι σου στα χείλη σου να πιω


Παράταση
απ’  την αγάπη, την απάτη
το χαμό
κι αν ίσως αύριο δεν είμαι πια εδώ
θα μ’ έχεις πάντα σαν κρυμμένο εαυτό
Παράταση,
ό,τι πονά ό,τι δεν έχει τελειωμό
λίγο ακόμα με σφυγμό μηδενικό
πριν να σκορπίσει σα σκιά το σκηνικό

Παράταση
λίγο ακόμα δος μου σώμα
διάσταση
να δω τα λάθη  και τα πάθη
απάντηση
μήπως και δώσω πριν ενδώσω στο εκτός

Παράταση
λίγο ακόμα πριν τελειώσει η
παράσταση
μια και έξω κι αν αντέξω
άνοιξη
μες το χειμώνα να σκορπίσεις σαν θεός

Παράταση
απ’  την αγάπη, την απάτη
το χαμό
κι αν ίσως αύριο δεν είμαι πια εδώ
θα μ’ έχεις πάντα σαν κρυμμένο εαυτό
Παράταση,
ό,τι πονά ό,τι δεν έχει τελειωμό
για λίγο ακόμα με σφυγμό μηδενικό


πριν να σκορπίσει σα σκιά το σκηνικό

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα