Το παιδί

Ένα παιδί που λαχταρά
που χάνεται στη σκέψη
και στα όνειρα
μια στιγμιαία αναλαμπή
η σταγόνα που κρέμεται
από τα χείλη
το πρώτο ξύπνημα
δεν είμαστε αθώοι
στ' αλήθεια
γι' αυτό ζηλεύω
τα ανυπόκριτα χαμόγελα
δυο γουλιές νερό
μαζί με φρέσκο ψωμί
πράγματα που είναι πια
μόνο στη φαντασία
όπως παιδιά 
ανεβαίναμε την ανηφόρα
στις κακοτράχαλες νεροσυρμές
τώρα όλα αυτά
περιστοιχίζονται
από μίαν αχλύ μυστηρίου
αδιόρατα μάτια
παραφυλάνε τις ζωές μας
τα πουλιά δεν ξέρουν πια
πώς να χτίζουνε φωλιές
ούτε και τα παιδιά
να τις χαλούνε
γαμώτο
μου έσπασε το κινητό
πώς θα θυμάμαι τώρα
τα πρόσωπα και τα πράγματα
που αγαπώ
αν δεν τα κρατώ επισφαλή
στην εφεδρική μου μνήμη
μου είπες
δεν έμαθες ποτέ απ΄εξω
το νούμερό μου
ας ήτανε να μπορούσα
να περπατώ μέσα στη θάλασσα
κι όλα ανοιχτά να πηγαίνω
κι όλο έναν ορίζοντα να προσπερνώ
έπειτα άλλον ένα
ώσπου
ένα αμάλγμα να γίνω
με το μισοσκόταδο
στο προσκεφάλι σου