Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

θα ξαναβρίσκονται

και να που ξαφνικά
όλα γίνονται απαραίτητα
παρατηρήσιμα
χρειώδη
πιάνεις τον εαυτό σου
να κάνει σκέψεις
καλά πού ήμουν
γιατί δεν το 'βλεπα
και να που βλέπεις
και να που καταλαβαίνεις
μια μέρα ξεκινά
όπως όλες οι άλλες'
κι όλα είναι διαφορετικά
αλλιώτικα στο βλέμμα
ένα κρυστάλλινο φίλτρο
κι όλα καθαρίζουνε
απλά, πολύ απλά'
αυτά που δίνουν τους ορισμούς
να λες κάτι
κι εγώ να το ακολουθώ
να προλαβαίνω
πριν τελειώσεις κάτι
να γνωρίζω ξανά
όσα ήδη ήταν γνωστά
και να που καταρρίπτονται
όλα τα εμπόδια
αρκεί
μα δεν μπορώ να το εκφράσω
κοίτα
είναι μια αίσθηση
παραπάνω
μια βεβαιότητα
που γίνεται τόσο απλή αλήθεια
δεν χωρεί σε καμία απόδειξη
πώς να το πω
είναι ένα κατευναστικό ήσυχο
ζεστό και ανυπόκριτο ναι
μέσα σε όλα τα όχι
ένα, απόλυτα φυσικό έρχομαι
μέσα σε όλα τα φεύγω
η ανάσα μου
που ήρεμα και ρυθμικά
ρέει επάνω σου
τα δυνατά σου δάχτυλα
και τα νοτισμένα μάτια
το θρόισμα του φουστανιού
κι όλα όσα θα ξαναβρούμε
ανεβαίνοντας ξυπόλητη
τα σκαλοπάτια
με την ευχάριστη δροσιά
και την απαλή υφή του φιλιού
όλα θα τα ξαναβρίσκουμε
γιατί τα είχαμε από πάντοτε




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά