Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

θα ξαναβρίσκονται

και να που ξαφνικά
όλα γίνονται απαραίτητα
παρατηρήσιμα
χρειώδη
πιάνεις τον εαυτό σου
να κάνει σκέψεις
καλά πού ήμουν
γιατί δεν το 'βλεπα
και να που βλέπεις
και να που καταλαβαίνεις
μια μέρα ξεκινά
όπως όλες οι άλλες'
κι όλα είναι διαφορετικά
αλλιώτικα στο βλέμμα
ένα κρυστάλλινο φίλτρο
κι όλα καθαρίζουνε
απλά, πολύ απλά'
αυτά που δίνουν τους ορισμούς
να λες κάτι
κι εγώ να το ακολουθώ
να προλαβαίνω
πριν τελειώσεις κάτι
να γνωρίζω ξανά
όσα ήδη ήταν γνωστά
και να που καταρρίπτονται
όλα τα εμπόδια
αρκεί
μα δεν μπορώ να το εκφράσω
κοίτα
είναι μια αίσθηση
παραπάνω
μια βεβαιότητα
που γίνεται τόσο απλή αλήθεια
δεν χωρεί σε καμία απόδειξη
πώς να το πω
είναι ένα κατευναστικό ήσυχο
ζεστό και ανυπόκριτο ναι
μέσα σε όλα τα όχι
ένα, απόλυτα φυσικό έρχομαι
μέσα σε όλα τα φεύγω
η ανάσα μου
που ήρεμα και ρυθμικά
ρέει επάνω σου
τα δυνατά σου δάχτυλα
και τα νοτισμένα μάτια
το θρόισμα του φουστανιού
κι όλα όσα θα ξαναβρούμε
ανεβαίνοντας ξυπόλητη
τα σκαλοπάτια
με την ευχάριστη δροσιά
και την απαλή υφή του φιλιού
όλα θα τα ξαναβρίσκουμε
γιατί τα είχαμε από πάντοτε




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά