Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

θα ξαναβρίσκονται

και να που ξαφνικά
όλα γίνονται απαραίτητα
παρατηρήσιμα
χρειώδη
πιάνεις τον εαυτό σου
να κάνει σκέψεις
καλά πού ήμουν
γιατί δεν το 'βλεπα
και να που βλέπεις
και να που καταλαβαίνεις
μια μέρα ξεκινά
όπως όλες οι άλλες'
κι όλα είναι διαφορετικά
αλλιώτικα στο βλέμμα
ένα κρυστάλλινο φίλτρο
κι όλα καθαρίζουνε
απλά, πολύ απλά'
αυτά που δίνουν τους ορισμούς
να λες κάτι
κι εγώ να το ακολουθώ
να προλαβαίνω
πριν τελειώσεις κάτι
να γνωρίζω ξανά
όσα ήδη ήταν γνωστά
και να που καταρρίπτονται
όλα τα εμπόδια
αρκεί
μα δεν μπορώ να το εκφράσω
κοίτα
είναι μια αίσθηση
παραπάνω
μια βεβαιότητα
που γίνεται τόσο απλή αλήθεια
δεν χωρεί σε καμία απόδειξη
πώς να το πω
είναι ένα κατευναστικό ήσυχο
ζεστό και ανυπόκριτο ναι
μέσα σε όλα τα όχι
ένα, απόλυτα φυσικό έρχομαι
μέσα σε όλα τα φεύγω
η ανάσα μου
που ήρεμα και ρυθμικά
ρέει επάνω σου
τα δυνατά σου δάχτυλα
και τα νοτισμένα μάτια
το θρόισμα του φουστανιού
κι όλα όσα θα ξαναβρούμε
ανεβαίνοντας ξυπόλητη
τα σκαλοπάτια
με την ευχάριστη δροσιά
και την απαλή υφή του φιλιού
όλα θα τα ξαναβρίσκουμε
γιατί τα είχαμε από πάντοτε




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα