κοιμητήριο

στο κοιμητήριο
πρόσωπα
που σε κοιτούν
άλλοτε σοβαρά
άλλοτε από στιγμές χαράς
μ' ένα ποτήρι στο χέρι
πρόσωπα που ξεμακραίνουν
λειαίνονται
από τον αέρα
τη βροχή
τη σκόνη του χρόνου
προβάλλονται
ιδανικά στη σκηνή
σαν να περίμεναν
από πάντα
αυτή την περίσταση
για να δηλώσουνε
ανεξίτηλα
την ύπαρξή τους
και κει
ψηλά στο βάθος
όπου τα βήματα λιγοστεύουν
κι οι περαστικοί  βιαστικά
θα περάσουν
μια γυναίκα
κρυμμένη πίσω
απ' το μαρμάρινο καντηλέρι
προβάλλοντας αλλόκοτα
σαν να περιμένει
υπομονετικά
να την ανακαλύψεις
κοιτάζοντας παράταιρα
κατά τον τοίχο
δεν κρύβεται
μα ούτε και φανερώνεται
έκφραση απόμακρη, σοβαρή
αινιγματικό βλέμμα
που μακραίνει σε μιαν άγνωστη
προοπτική
ή μήπως
στραμμένη προς το τέλος
που τόσο μοιάζει
μακρινό και άφιλο
κι όμως
τόσο κοντά
σχεδόν ορατό
αποτυπωμένο
σ' αυτό το βλέμμα
ίσως γι αυτό
αυτή η φωτογραφία
να μην πρέπει
τόσο φανερά
να εκτίθεται
σ' εμάς τους αδαείς
προσώρας