αόριστος

ένα ερεβώδες
ζεστό μεσημέρι
με κατεβασμένα τα στόρια
και ιδρωμένα αποτυπώματα
στο παρκέ
ούτε παιδιά να παίζουν
ούτε φωνές
κύματα πνιχτά
σε λίγο
θα βαραίνουν
τα πιο πηχτά σκοτάδια
η ψυχή που λαχταρά
ν' αποκοιμηθεί
κάτω από έναν πλάτανο
να χτίζει για την  επόμενη άνοιξη
φωλιές
να τις βρούνε τα ξεχασμένα χελιδόνια
ίσως αναμασώντας ολοένα
τις υποσχέσεις
καλοκαιριών που πέρασαν
χωρίς ίχνη
ούτε νεύμα
ούτε και φωνή
πασχίζοντας να παραμείνεις
μέσα στο όνειρο
σ' αυτό το μεταίχμιο
που δεν ορίζεις
κι όλα τα ορίζεις
ένας τιτάνας
ή μια απόκοσμη σιγή
που κατοικεί μέσα
τώρα τα σπίτια
νυχτώνουν νωρίς
γυρνάς το κλειδί
ξανά και ξανά
κι όλα είναι ορθάνοιχτα
τρέχω να προλάβω
λίγο από το δανεικό φως
που μου αναλογεί
διασχίζοντας το ενδιάμεσο
του κόσμου
που δεν νοιάζεται
δεν σε ξέρει
κανείς
δεν υποπτεύεται κανείς
όλα υπόκεινται
στον αόριστο
γ' πρόσωπο

Σε πείσμα του καλού χειμώνα και του χρόνου που καραδοκεί