Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναπολώντας

θα μας λείψουν
οι δεντροστοιχίες στη δημοσιά
το πέταγμα των γλάρων
αντικατοπτρισμοί 
λησμονημένων ακρογιαλιών
κάτω από τα χλωμά φώτα
των πρώτων απόβραδων
μακραίνοντας το φως
θα γλιστρά
μέσα απ΄ τη χαραμάδα
των πρόωρων αναμνήσεων
θα μας λείψουν
οι γκρίζοι κίονες και οι μάσκες
οι κορυφές που δεν πατήσαμε
τα όψιμα σταφύλια
που ακροθιγώς γευτήκαμε
κρεβάτια με τα σεντόνια πεταμένα
ένα γύρω τα πράγματα
δίχως καμία σειρά
άτακτες φυγές
πριν οι καρποί μεστώσουν
με σκιές να κλυδωνίζονται
κάτω από υπόφωτα μπαρ
οι ταξιδιώτες που ξεμείνανε
στο τελευταίο δρομολόγιο
προσπαθώντας να αναβάλουν
την αναχώρηση
κάποιοι αναζητώντας
έναν πιο μόνιμο τρόπο φυγής
τ' αμύγδαλα στο βάζο
και τα βράδια χωρίς βιάση
ανέμελα ήταν
τα βράδια εκείνα
ήδη περασμένων μεσονυχτίων
αναπολώντας
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά