Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

άνεμος καυτός

δεν είναι κανείς εδώ
το σπίτι με περιβάλλει
σαν τείχος προστασίας
σαν μια διαχωριστική γραμμή
εγώ και οι άλλοι
ζω σ' αυτή 
τη γκρίζα ζώνη
εδώ και χρόνια
λίγα πράγματα
με αγγίζουν
γιατρέ μου
μήπως υποδύομαι
τον ίδιο μου τον εαυτό
όλα είναι
η αναζήτηση του νοήματος
η βολική απραξία
της μη ζωής
ας γίνει πάλι
η εγγύτητα 
ο κανόνας μας
δεν βολοδέρνουμε 
χωρίς πυξίδα
και χάρτη
όλες οι διαδρομές
κάποτε έρχονται 
και ξεκαθαρίζουνε
στο μυαλό 
και στις μέρες 
που μοιραζόμαστε
κάνε ένα 
μικρό τατουάζ
στον αστράγαλο
και πορεύσου
με αυτοπεποίθηση'
στον έρωτα
μια μικρή υπόμνηση
στιγμιαίας αθανασίας
για να φιλώ
και ν' αγαπώ\
όπου πατάς
και βρίσκεσαι
πέρασε πάλι
σαν άνεμος καυτός
και σάρωσέ με
επειγόντως 






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα