Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

trip

χθες
ήταν
ένας μαγικός κύκλος
ένα σχήμα 
το άχρονο
που δεν μετρά
διάρκεια
πώς, πότε, πόσο
χθες
εμεγαλύνθησαν Κύριε
χωρίς ίχνος βλασφημίας
το λέω
γιατί αυτά
είναι τα καλά έργα
τι μπορεί να είναι καλύτερο
και πιο αγαθό
για την ψυχή
απ' το να γίνεται το σώμα
δίοδος
για το ένα
το ανεξιχνίαστο
μυστήριο πράγμα
χθες
να υπάρχουμε μόνοι
σ' ένα διαρκές παρόν
σήμερα
τι λέω
απ' την επόμενη στιγμή
η κατάρα
η σκέψη μου
να τρέχει
πάντα ένα βήμα
πιο μπροστά
έτσι
μείναμε
μεθεορτάζοντες μετέωροι
σ' ένα τραπέζι
μπουχτισμένο 
απ' την πλησμονή του
ο έρωτας τρέφεται
με ψωμί και ήλιο
μεγάλοι άνθρωποι
κι ακόμα ακροπατάμε
ευτυχώς  λέω
ευτυχώς
που δεν γίναμε
λογιστές της ζωής
με την άκρη του ματιού
να μετράμε διαρκώς
το ισοζύγιο
ευτυχώς
που έχουμε 
για πιο σημαντικά
που είναι
κόκκινα βαμμένα νύχια
και χαμόγελο
που με κάνεις
να χάνω τον εαυτό μου
παρά όλα
του κόσμου 
τα μετρήσιμα
ευτυχώς
κι ευγνωμονώ
για το μικρό 
και ακριβό αυτό
κάθε φορά ταξίδι

όπου κλέβω τον τίτλο από ένα ωραίο RnB
κ αλλάζω τη studio με τη live version, κυρίως λόγω του απίστευτου ενθουσιασμού του drummer, που απογειώνει το rhythm section...









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις